Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Strony WWWSerwery VPSDomenyHostingDarmowy Hosting CBA.pl

Uwaga: poniższy tekst nie jest mojego autorstwa. Swego czasu krążył w postaci mejla niewiadomego pochodzenia. Został przeredagowany przeze mnie w wielu miejscach.

Część poniższych informacji pochodzi z dzieł Karlheinza Deschnera, a także z opracowań historycznych polskich własnowierców oraz historii Inkwizycji. Utworzona chronologia jest jedynie zestawieniem informacji podczas czytania i przeglądania książek powyższego autora i jej celem jest przypomnienie podstawowej wiedzy z zakresu historii chrześcijaństwa, w tym szczególnie z historii katolicyzmu. Została ona znacząco uzupełniona, szczególnie o wybrane, lepiej znane historie osób spalonych na stosie oraz fakty z zakresu tzw. „reakcji pogańskiej”, powrotu do wiary przodków w Polsce, a także działalności zakonu krzyżackiego.

Większość podanych informacji wciąż wymaga dodatkowej weryfikacji – publikacji tej nie należy więc uważać za źródło w pełni wiarygodne.

Teksty w kolorze brązowym są uwagami do podanych faktów, wstawionymi przez nieznanego komentatora. Informacje w kolorze zielonym pochodzą z Poradnika Antyklerykała czasopisma Fakty i Mity: część 1, 2, 3, za wiedzą i zgodą autorów. Zabrania się ich kopiowania bez pozwolenia autorów!

Wersja z 2018–03–14



HISTORIA KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO
CZYLI O CZYM NIE WIE 90% KATOLIKÓW I PROTESTANTÓW

KAŻDY DOBRY KATOLIK MA OBOWIĄZEK ZNAĆ JĄ JAK 10 PRZYKAZAŃ

XVIII–XIV wiek p.n.e. — Postać i kult bóstwa solarnego Mitry są poświadczone na terenach Azji Mniejszej, Persji i Indii.

XIV w. p.n.e. — Krystalizuje się pojęcie grzechu i ideał monoteizmu za panowania egipskiego faraona Echnatona (Amenofisa IV), które to pojęcia zostają przejęte przez Hebrajczyków ostatecznie około VII w. p.n.e.

VI wiek p.n.e. — Mitra, zwany Sol Invictus (Słońce Niezwyciężone) albo Deus Sol Invictus Mithra, to bóstwo słoneczne religii urzędowej Sasanidów. Mitra zrodził się ze skały (Petra Genetrix) i bardziej przypominał herosa niż boga. Mitra to bóg reprezentujący wartości humanistyczne, stanowi siłę opiekuńczą ładu, porządku i bezinteresownej przyjaźni.

12–5 p.n.e. — Narodził się Jezus (hebr. Jeszua), syn Miriam (Maryi, wychowanicy świątynnej) i rzymskiego legionisty Ben Panthery (Pandery). Będąc z nieprawego łoża, musiał opuścić dom rodzinny. Źródła żydowskie podają, że Miriam (Maryja) była fryzjerką (trefnis) i zarabiała na rzecz swojej świątyni. Gdy okazało się, że jest w ciąży, kapłani byli zmuszeni natychmiast wydać ją za mąż. Idealnym kandydatem był Józef – miejscowy cieśla, rzemieślnik, człowiek w podeszłym wieku, wdowiec. Józef usynowił Jezusa, chociaż miał kilkoro własnych dzieci.

Wiek I — lata 1–100

— Legioniści rozpowszechniają przywieziony z Persji kult boga Mitry w Cesarstwie Rzymskim. Początkowo istnieje rodzaj tajemnego Bractwa Rycerskiego wyznawców Mitry wśród legionistów i ich przyjaciół.

30 lub 33 — W Jerozolimie ukrzyżowano Jeszua, Jezusa Chrystusa, uznawanego przez niektórych Żydów za długo oczekiwanego Mesjasza, a podejrzanego o wzniecanie waśni religijnych, obrazę uczuć wyznawców religii żydowskiej, sekciarstwo i wszczynanie powstania przeciwko okupantom Rzymskim.

33 lub 34 — Pierwsza egzekucja publiczna w zborze chrześcijańskim dokonana przez apostoła Piotra na Ananiaszu i Safirze. Zostali zamordowani za rzekome ukrycie części swojego majątku przed świeżo powstałym kościołem chrześcijańskim w Jerozolimie. Egzekucja została przeprowadzona z pomocą chrześcijańskiej czarnej magii. Modły chrześcijan wedle zapisu z Dziejów Apostolskich mogą być bardzo szkodliwe dla otoczenia i nowo nawróconych! Zdarzenie to jest uważane za historyczny archetyp mrocznej strony chrześcijaństwa, w szczególności katolicyzmu i papiestwa.

66 — Wybuch żydowskiego powstania antyrzymskiego kierowanego w dużej mierze przez wyznawców Jezusa. Najważniejszym momentem było oblężenie Jerozolimy w 70 roku. Miasto padło 11 września 70 roku. Tacyt podaje, że w walkach zginęło 600 tysięcy ludzi. Całe miasto zostało zamienione w ruinę. Zniszczeniu uległa Świątynia Jerozolimska, tzw. Druga Świątynia, a wszyscy pozostali przy życiu Żydzi, w tym chrześcijanie uważani za jedno ze stronnictw żydowskiej religii, zostali wygnani z terenu miasta.

70 — Zauważalne zjawisko odsuwania się od siebie społeczności wczesnochrześcijańskich i żydowskich.

Wiek II — lata 101–200

— Najstarsze znane mitrea, miejsca sprawowania kultu Mitry, boga Słońca. Pochodzą z połowy II wieku, najnowsze z połowy V wieku n.e.

— Chrześcijanie w dalszym ciągu nie uważają Jezusa za współistotnego – równego Bogu. Przyznają mu drugie miejsce po „niezmiennym i wiecznym Bogu, Stwórcy świata”.

120 — Pierwsze wzmianki o używaniu wody święconej do „wypędzania duchów nieczystych”.

132 — Rzymski cesarz Hadrian postanowił odbudować Jerozolimę jako miasto hellenistyczne ze świątynią Jowisza i nazwą Colonia Aelia Capitolina. Wywołało to wybuch kolejnego powstania żydowskiego pod wodzą Bar Kochby (lata 132–135). Żydzi, wśród których dominowali chrześcijanie, odzyskali przejściowo Jerozolimę, jednak w 135 roku ich opór został złamany. Jerozolima została doszczętnie zniszczona, a na jej miejscu założono rzymskie miasto o nazwie Aelia Capitolina. Plac, na którym stała świątynia żydowska oraz jej otoczenie, został zaorany. Rzymianie zmienili nazwę kraju z Judei na Syria Palestina (Syria palestyńska, czyli filistyńska). Zakazano Żydom wstępu do miasta, a w miejscu ich dawnej świątyni powstała okazała Świątynia Boga Jowisza.

ok. 136–142 — Wprowadzenie instytucji rodziców chrzestnych przez „świętego” Hygina, biskupa Rzymu.

138 — Przypuszczalny rok śmierci Karpokratesa, „heretyka”, judeochrześcijanina nieuznającego boskiej natury Jezusa, uważającego go za prawdziwego syna Józefa.

156 (lub 167) — Precedens kultu zmarłych dotyczący na razie kilkunastu osób, także pierwsze wzmianki o kulcie relikwii. Po męczeńskiej śmierci biskupa Polikarpa i jedenastu wiernych z kościoła w Smyrnie (Turcja) zainicjowano praktykę czczenia zmarłych „świętych” i ich relikwii.

157 — Po raz pierwszy zastosowano formy pokuty.

172 — Pierwsze obwąchiwanie z władzą państwową. Meliton z Sardes kieruje apologię do Marka Aureliusza z podkreśleniem, że dobre stosunki między państwem a Kościołem leżą w interesie obu stron.

178 — Rzymski filozof Celsus poświadcza fałszowanie i modyfikowanie treści Ewangelii i innych pism chrześcijańskich, które i tak, w jego opinii, dalej są pełne sprzeczności. Mówi o rewizjonistach: „przepisywali i przerabiali Pisma Święte z ich pierwotnej postaci i usunęli wszystko, co pozwalało im na odparcie skierowanych przeciwko nim zarzutów” (Orygenes, Alethes logos).

178 — Mniej więcej wtedy powstał pierwszy znany wykaz ksiąg Nowego Testamentu, uznawanych za natchnione, tzw. kanon Muratoriego. Są w nim znane dziś 4 ewangelie, nie ma Listu do Hebrajczyków, Listu Jakuba, Listów Piotra ani Trzeciego Listu Jana; jest natomiast deuterokanoniczna Księga Mądrości oraz uznawane dziś za apokryfy: Apokalipsa Piotra i Pasterz Hermasa.

180–200 — Powołanie do życia kleru. Ustanowiono „stan duchowny” przez wprowadzenie ordynacji. Chrześcijanie zostali podzieleni na duchownych i laików. Przedtem wszyscy byli na równi, jednocześnie będąc braćmi i kapłanami przed Bogiem.

180–192 — Cesarz Kommodus. Został wyznawcą mitraizmu, co sprawiło, że religia ta podbiła Imperium Rzymskie. Bóg Mitra jako (łac.) Sol Invictus („Słońce Niezwyciężone”) czczony był przede wszystkim od czasów Aureliana przez cesarzy rzymskich, wśród których znalazł się także młody Konstantyn I (306–337), zanim nie przystąpił do chrześcijaństwa.

Ok. 180 — Po raz pierwszy w kontekście chrześcijańskim pojawia się słowo „mnich” (z gr. monos – samotny) u eremity Symmacha.

190 — Wykluczenie z Kościoła m.in. Theodotasa za utrzymywanie, że Jezus był człowiekiem wypełniającym jedynie wolę boską.

195 — Sławę zdobywa Aleksandryjska szkoła katechetów specjalizująca się tworzeniu (fałszowaniu?) dokumentów mających pomóc w „zwycięskim pochodzie chrześcijaństwa”.

— Pod koniec II wieku wyznawcy chrystianizmu zaczynają głosić nauki o wieczystym dziewictwie Maryi. Wcześniej nikt tego nie twierdził. Ewangelia Mateusza informuje, iż Józef „nie zbliżał się do Maryi, aż porodziła Syna”. „Zbliżenie się” oznacza w Biblii małżeńskie współżycie. Fakt współżycia Józefa z Maryją po narodzinach Jezusa będzie oczywisty dla każdego, komu kościelne dogmaty nie zakazują logicznego wnioskowania.

Wiek III — lata 201–300

— Pierwsze wzmianki na temat odbywania przez księży stosunków z tzw. świętymi dziewicami (duchowa małżonka, poświęcona Bogu dziewica). Przed III wiekiem żaden Ojciec Kościoła nic nie wiedział na temat dziewictwa Maryi. „Do IV wieku nie słyszano też o jej cielesnym wniebowzięciu; zamieniona później w dogmat wiara w Niepokalane poczęcie była zwalczana jako zabobon przez największych luminarzy i Ojców Kościoła, takich jak Bernard, Bonawentura, Albert Wielki i Tomasz z Akwinu”.

— Powstają traktaty, celebrujące dziewictwo „pod niebiosa”.

212 — Umiera Klemens z Aleksandrii (ur. ok. 150), uważany przez katolików i prawosławnych za świętego.

217–235 — Walka o władzę w łonie Kościoła. Hipolit, powołany na tron papieski nieprawnie, zostaje pierwszym antypapieżem. Po pojednaniu się z Kościołem i męczeńskiej śmierci uznano go za świętego.

220 — Przyjęto dogmat o konieczności pewnych czynności kościelnych, niezbędnych do zbawienia. Chrzest okazał się niewystarczający.

225–230 — Biskup Rzymu („papież”) Urban I zastępuje zwykły stół ołtarzem i zaleca używanie do ceremonii mszy kielichów wykonanych ze złota lub srebra. Nie była to jeszcze koncelebracja, ani nawet msza w obecnym rozumieniu tego słowa. Kościół już jednak przejmował ceremoniał mitraizmu i powoli proste spotkania modlitewne przekształcał w ceremoniał. Po raz pierwszy zamiast greki użyto łaciny w ceremoniach kościelnych.

235 — Umiera biskup Rzymu Hipolit (ur. przed 170), antypapież. W statucie kościelnym zakazuje kategorycznie wstępowania chrześcijan do wojska: „Jeśli katechumen albo człowiek ochrzczony chce być żołnierzem, to trzeba go odtrącić, sprzeniewierzył się bowiem Bogu!”

240 — Umiera Tertulian, łaciński teolog z Afryki Północnej (ur. między 150 a 160).

249 — Salezjanie zostają wyklęci przez synod. „(…) którzy nie tylko kastrowali swych zwolenników, ale i każdego, kto miał pecha znaleźć się w ich mocy (…)”.

250 — Wprowadzono naukę o wiecznych mękach.

251 — Orygenes tak pisze o współczesnych sobie kapłanach [Przeciw Celsusowi]: „… najbardziej prostackie typy, nauczające dziwnych paradoksów. Otwarcie oświadczali, że nikt inny tylko ignorant jest godny wysłuchiwać ich dyskursów – nigdy nie pojawiali się w kręgach ludzi światlejszych i lepszego gatunku, lecz zawsze starali się mieszać z ignorantami i ludźmi niekulturalnymi, włócząc się po targach i robiąc żarty – szpikowali swoje cienkie książki starymi bajkami – a jeszcze mniej rozumieją – i piszą na papierze nonsensy – i ciągle robią, nigdy nie kończąc”.

254 — Orygenes oskarżony o wprowadzanie zmian do ewangelii Mateusza i tworzenie tzw. apokryfów (przed V Soborem powszechnym) zostaje poddany torturom, a następnie umiera. Cesarz Justynian nakazuje zmiany w niektórych pismach Orygenesa.

265 — Włączenie do nabożeństw chrześcijańskich części celebracji mitrańskiej. Wprowadzono kadzidło, przed którym pierwotni chrześcijanie się wzbraniali. Zwyczaj okadzania zaczerpnięto z kultów pogańskich. Praktyka ta jeszcze długo była powodem wielkich kontrowersji w Kościele – sprzeciwiali się jej m.in. Orygenes i Cyryl Jerozolimski. Ten ostatni nie wahał się określić tę praktykę jako „służenie szatanowi”.

270–275 — Cesarz Aurelian za swego panowania wynosi mitraizm do rangi religii państwowej, a jej wyznawcy stanowią większość religijną w Imperium Romanum. Wszystkie najstarsze kościoły w Imperium Rzymskim, w tym w Niemczech wzdłuż Dunaju, to dawne świątynie kultu Mitry i innych religii. W Niemczech, w tym w okolicach Monachium odkryto już ponad 40 dawnych świątyń religii mitraickiej!

270 — Powstawanie chrześcijańskiego monastycyzmu. Antoni Pustelnik zamieszkuje na górze Kolzim. Podejmuje walkę z szatanem jako pierwszy pustelnik. Wkrótce dołączają do niego inni.

297 — Drugi przypadek uznania męczenników za osoby święte. Pierwsza uroczystość Wszystkich Świętych Męczenników zainicjowana przez kościół w Antiochii.

Wiek IV — lata 301–400

— Konstytucje Apostolskie opowiadały się (nadal) za małżeństwem duchownych.

303 — Euzebiusz (późniejszy biskup Cezarei) napisał pierwszą znaczącą historię Kościoła. Dokończył ją potem Hieronim do roku 378.

Ok. 306 — Synod w Eliberri (Elwira w Hiszpanii, najprawdopodobniej część późniejszej Granady).

310 — Wprowadzono praktykę modlitwy za zmarłych. Pierwsza uroczystość Wszystkich Świętych Męczenników zostaje zainicjowana przez kościół w Antiochii.

310 — Wprowadzono zwyczaj żegnania się znakiem krzyża.

312 — Bitwa przy Moście Mulwijskim niedaleko Rzymu, w czasie której Konstantyn obwołany przez wojsko cesarzem zwyciężył i zabił Maksencjusza.

313 — Chrześcijaństwo uzyskuje równouprawnienie z mitraizmem. Edykt w Mediolanie wydany przez Konstantyna i Licyniusza, przyznający chrześcijanom wolność wyznania.

314 — Synod w Arelate uchwalił ekskomunikę dla dezerterów. Dotąd Kościół zabraniał zabijania w obronie koniecznej.

314 — Synod w Ancyrze zezwolił diakonom mieć żony, jeśli je sobie wcześniej zastrzegli.

314 — Konstantyn zwołuje synod w Arles.

317 — Po tym jak chrześcijaństwo staje się oficjalną religią imperium, biskupi zaczynają towarzyszyć wojskom jako kapelani i tego roku pojawia się prawdopodobnie pierwsza chorągiew z inicjałami Chrystusa.

317 — W Rzymie na Wzgórzach Watykańskich chrześcijanie przejmują świętą grotę Mitry, czyniąc z niej siedzibę Kościoła Katolickiego (późniejszy Lateran). Zgodnie z późniejszymi wierzeniami, w tym roku uwięziono Lewiatana w podziemiach Lateranu. W miejscach kultu Mitry stawiane są nowe kościoły. Podziemne sanktuaria Mitry można do dziś zwiedzać m.in. pod kościołem Santa Prisca i San Clemente.

318 — Za sprawą Konstantyna jurysdykcja duchowna została zrównana z państwową, co ostatecznie doprowadziło do strasznych nadużyć. Władzę sądowniczą odebrano biskupom kilkadziesiąt lat później.

319 — Cesarz Konstantyn ustanowił prawo zwalniające kler od płacenia podatków i służby w armii.

320 — W kościołach wprowadzono świece wotywne.

320 — W Tabennis (Egipt) powstaje klasztor założony przez byłego rzymskiego żołnierza – Pachomiusza. Stworzył on również pierwszą regułę zakonną (iście wojskową), która wpłynęła na reguły Bazylego, Kasjana i Benedykta.

321 — Cesarz Konstantyn zezwala wszystkim na darowizny na rzecz Kościoła.

321 — Konstantyn oficjalnie nakazuje święcić tzw. chrześcijańską niedzielę zamiast dotychczasowej tzw. żydowskiej soboty (na pamiątkę zmartwychwstałego boga Mitry, którego kult dotarł do Rzymu, a także dla uczczenia słońca uznawanego za boga przez wyznawców kultu Sol Invictus). Dekret Konstantyna brzmi następująco: „Czcigodny dzień Słońca winien być wolny od rozpraw sądowych i od wszelkich zajęć ludności miejskiej; natomiast mieszkańcy wsi mogą w tym dniu swobodnie uprawiać rolę” (Codex Justinianus, III, 12).

324 — Po zwycięstwie nad Licyniuszem Konstantyn zostaje jedynym władcą i wyraźnie już popiera chrześcijaństwo. Zezwala na budowę kościołów w Nikomedii, Antiochii, Jerozolimie (kościół Grobu Świętego), Betlejem (kościół Bożego Narodzenia) i w Rzymie (Laterański). Zwalnia kler z płacenia podatków i świadczenia usług publicznych oraz zrównuje go w prawach z wysokimi urzędnikami państwowymi. Nadaje też prawo przyjmowania majątków ziemskich w formie darowizn.

325 — Sobór Nicejski I, pierwszy sobór ekumeniczny. Powszechny sobór biskupów, zorganizowany w celu ujednolicenia dogmatyki ówczesnego podzielonego chrześcijaństwa.

330 — Konstantynopol zostaje ogłoszony przez Konstantyna nową stolicą cesarstwa. Wprowadzenie dogmatyki czczenia zmarłych „świętych” (początkowo byli nimi wyłącznie męczennicy za wiarę) i ich relikwii. Rozpowszechniła się tradycja przenoszenia całych relikwii świętych, lub ich części, na inne miejsca. W ten sposób chciano jakoby podkreślić, że święci są własnością całego Kościoła.

337 — Konstantyn na łożu śmierci przyjmuje chrzest z rąk ariańskiego biskupa Euzebiusza z Nikomedii, mimo że Sobór Nicejski potępił nauki Ariusza. Przed przyjęciem chrztu Konstantyn był wyznawcą Mitry.

337–361 — Na tronie cesarskim zasiada Konstancjusz II, zwolennik arianizmu. Wciela ten odłam chrześcijaństwa siłą na synodach w Arles (353), Mediolanie (355) i Béziers (356). Aby zastraszyć biskupów, na synod w Mediolanie wchodzi z obnażonym mieczem. Nie pierwszy to raz, gdy władca świecki decyduje w sprawach wiary. Za sprawą Konstancjusza potępiono i skazano na zesłanie Atanazego Wielkiego, Hilarego z Poitiers, Dionizego z Mediolanu, biskupa rzymskiego Liberiusza i Hozjusza z Kordoby.

340 — Maria, siostra Pamomiusza, zakłada pierwszy klasztor żeński.

341 — W bardzo sędziwym wieku umiera Paweł z Teb, pierwszy pustelnik chrześcijański (ur. ok. 228), patron paulinów, uważany za świętego przez katolików i prawosławnych. Od 16 roku życia mieszkał na pustyni i był rzekomo karmiony przez kruka posyłanego przez Boga. Przed śmiercią odwiedził go święty Antoni, a jego grób wykopały dwa lwy. Uzupełnieniem tych legend jest przekonanie niektórych, że Paweł jest twórcą modlitwy różańcowej. W rzeczywistości pierwsze przejawy kultu maryjnego są ok. 100 lat późniejsze. Paweł mógł jednak modlić się przy pomocy sznurów z węzłami, jednak były to najpewniej modlitwy do Jezusa, a nie do Maryi. Modlitwę Jezusową do dziś odmawia się przy pomocy czotków (zwanych też brojanicą lub komboskionem) w prawosławiu. Użycie tego typu przedmiotów było jednak nieznane w Europie jeszcze przez co najmniej kilkaset lat. Pierwowzorem takiego modlitewnego sznura mogła być buddyjska mālā, służąca do wykonywania mantr lub innych powtarzalnych praktyk religijnych, znana też w hinduizmie. Służy ona m.in. do odmawiania modlitw ku czci bogini Kali, czczonej w Indiach jako Dziewica i Królowa Niebios.

343 — Precedens mający posłużyć późniejszej dominacji Rzymu nad Kościołem. Synod w Sardyce ustanowił prawo odwoływania się odwołanych przez synod biskupów do biskupa Rzymu (z szacunku dla Piotra, pierwszego niby biskupa Rzymu, o którym większość historyków mówi, że nigdy nie był nawet w Rzymie).

347 — Początek okresu mordowania przedstawicieli innych wiar (pogan) i niszczenia ich świątyń przez chrześcijan podjudzanych przez biskupów, opatów i mnichów. Publiczne nawoływanie przez Kościół do mordowania innowierców i przejmowania ich majątków oraz plądrowania ich świątyń przerabianych następnie na kościoły. Tak zniszczono kult Mitry.

348 — Uznanie życia klasztornego za święte. Jak ta „świętość” wyglądała, nie ma potrzeby się rozwodzić.

Ok. 350 — Już wtedy pospolity lud uważał urząd biskupi za siedlisko ludzi chciwie bogacących się. Znamienne są słowa Ammianusa Marcellinusa, historyka z IV w., który uważał, że „(…) ktokolwiek zostaje biskupem Rzymu, ten łatwo dochodzi do bogactwa i może wieść żywot feudała”.

355 — Biskupi zostają uwolnieni spod nadzoru sądów świeckich.

356 — Chrześcijaństwo rozpoczyna masowe ofensywne zamykanie innych niż chrześcijańskie świątyń, w tym likwidowanie i przejmowanie największych mitreów.

357 — Rzym wprowadza podatek od wyzwalanych niewolników. W odpowiedzi biskupi wydaja zakaz wyzwalania niewolników stanowiących własność Kościoła. Kapłani wprawdzie nadal wieszczą niewolnikom perspektywę szczęśliwego życia pozagrobowego, ale mogą na nie liczyć tylko niewolnicy posłuszni i ulegli. Kary dla nieposłusznych niewolników przewidywało Objawienie Piotra (w II i III w. uważane przez chrześcijan za pismo kanoniczne), które zapowiadało, że tacy „będą niespokojnie gryźć się w język i cierpieć od wiecznego ognia” (Ap. P 11), oraz nauka dwunastu apostołów, która poucza niewolników, aby odnosili się do swych panów tak jak do samego Boga, oraz aby okazywali im „pokorę i bojaźń” (Didache 4, 11).

360 — Wprowadzenie zwyczaju czczenia aniołów. Powstaje nowa „nauka” – angelologia.

361–363 — Chwilowy regres chrześcijaństwa. Julian Apostata ogłoszony przez armię imperatorem usiłuje przeprowadzić reformę państwa. Tępi przepych i blichtr. Odwraca się też od chrześcijaństwa, widząc jego drapieżność i zakłamanie (głoszenie prawd całkowicie sprzecznych z postępowaniem kapłanów). Niestety ma okazję się jeszcze przekonać, jak chrześcijanie traktują boskie przykazanie „nie zabijaj”. Ginie zamordowany przez własnego żołnierza chrześcijanina w imię „świętości wiary”. Dzieje się to podczas wyprawy przeciw Szarpurowi II nad rzeką Tygrys.

364–378 — Cesarz Walens. W czasie jego rządów zostaje przywrócone chrześcijaństwo, jednak w wersji ariańskiej. Kolejny władca ingerujący w wewnętrzne sprawy Kościoła.

364 — Na synodzie w Laodycei Kościół zabronił świętowania soboty.

367 — Ostateczne ukształtowanie się kanonu ksiąg Nowego Testamentu (List wielkanocny Atanazego). Wcześniej różne grupy chrześcijan uznawały za natchnione różne pisma, w tym więcej ewangelii niż cztery dziś uznawane.

375–383 — Cesarz Flawiusz Gracjan zrzeka się tytułu Pontifex Maximus, czyli najwyższego kapłana.

375 — Wprowadzono po raz pierwszy kult „świętych” obrazów.

378 — Hieronim kończy historię Kościoła, rozpoczętą przez Euzebiusza w 303.

379 — Umiera Ojciec Kościoła Bazyli Wielki z Cezarei Kapadockiej (ur. 329), który ustalił piętnastoletnią pokutę za małżeństwo kazirodcze.

380 — Po wstąpieniu na tron cesarski Teodozjusza I Wielkiego, ostatniego cesarza władającego całym Imperium Romanum, początkowo wraz z Gracjanem i Walentynianem II, chrześcijaństwo staje się oficjalną religią Imperium, zaś Kościół organizacją polityczną, zawsze popierającą działania Cesarzy.

381 — Sobór Konstantynopolitański I.

382 — Synod w Rzymie zwołany przez Damazego ustanawia zwierzchnictwo Kościoła rzymskiego nad pozostałymi. Uchwała głosi: „Choć kościoły katolickie rozsiane na ziemi są jedną komnatą ślubną Chrystusa, święty kościół rzymski jednak został wywyższony ponad wszystkie kościoły nie uchwałami żadnych synodów, lecz otrzymał prymat słowami Pana i Zbawiciela naszego”. Dotąd nie istniał jeden, wielki Kościół Katolicki, tylko wiele pomniejszych kościołów chrześcijańskich, nieraz konkurujących ze sobą. Cesarz zyskuje pośrednio władzę nad wszystkimi chrześcijanami.

385 — Po raz pierwszy katoliccy biskupi polecili ściąć innych chrześcijan z powodów wyznaniowych. Miało to miejsce w Trewirze.

385 — Hieronim przekłada Biblię na łacinę. Nazwano ją Wulgatą. Od VIII w. jest ona powszechnie używana przez Kościół.

385 — Papież Syrycjusz po raz pierwszy w historii Kościoła opowiedział się za celibatem duchowieństwa. Zakaz spółkowania księży ze swoimi żonami odnoszący się tylko do jednej prowincji kościelnej rozciągnął na cały Zachód.

390 — Synod w Hipponie dobiera odpowiednie ewangelie i podania, rozpoczynając tworzenie kanonu „Pisma Świętego”.

391 — Cesarz Teodozjusz I uznał chrześcijaństwo za religię państwową, a praktykowanie innych kultów, w tym mitraizmu zagrożone zostaje karą śmierci.

393 — Synod w Kartaginie kończy ratyfikować kanon „Pisma Świętego”.

394 — Mają miejsce ostatnie starożytne igrzyska olimpijskie. Zerwanie z wielowiekową tradycją następuje pod ogromnym wpływem ówczesnych chrześcijan.

394 — Wprowadzono dla kapłanów obowiązek codziennej celebracji mszy.

395 — Podział cesarstwa przez synów Teodozjusza, Arkadiusza i Honoriusza, na Wschodnie i Zachodnie. Arkadiusz otrzymuje Cesarstwo Wschodnie, Honoriusz – Zachodnie. W ślad za podziałem politycznym w przyszłości nastąpi także podział chrześcijaństwa na prawosławne i rzymskokatolickie, ostatecznie w roku 1054.

395 — Augustyn (zwany świętym) zostaje biskupem Hippony.

397 — Umiera Ambroży, biskup mediolański (ur. 339), mędrzec i jeden z tzw. Ojców Kościoła (zachodniego).

398 — W cesarstwie wschodnim odebrano władzę sądowniczą biskupom, nadaną im przez Konstantyna w 318. Przywilej ten prowadził bowiem do strasznych nadużyć.

400 — Synod Toledański postanawia: „Jeśli poświęcona Bogu córka biskupa, księdza lub diakona upadnie albo wyjdzie za mąż, ani ojciec, ani matka nie mogą jej przyjąć ponownie; ojciec będzie musiał odpowiedzieć przed soborem; kobieta owa nie będzie dopuszczana do komunii, jeśli po śmierci męża nie uczyni pokuty, jeśli jednak opuści go i zapragnie pokuty, to po jej zakończeniu może przystąpić do stołu świętego”.

Wiek V — lata 401–500

— Od V w., co poświadczają liczne, nie tylko Deschnerowskie źródła, biskup Rzymu jest właścicielem największej ilość dóbr ziemskich w całym imperium.

404 — Usunięto Żydów z armii (dotyczyło to imperium rzymskiego).

407 — Umiera Jan Chryzostom, biskup Konstantynopola (ur. 349), który pisał:

408 — W cesarstwie zachodnim odebrano władzę sądowniczą biskupom, nadaną im przez Konstantyna w 318. Przywilej ten prowadził bowiem do strasznych nadużyć.

411 — Początek sporu o pelagianizm (Pelagiusz – asceta irlandzki, 384–410), czyli o wolność woli człowieka, który z natury nie jest ani dobry, ani zły. Chodzi tu o negację wpływu grzechu pierworodnego na człowieka. Grzech pierworodny Adama i Ewy jest tu jedynie złym przykładem, a nie obciążeniem dziedziczonym przez następne pokolenia.

412 — Potwierdzone są przypadki chrztu niemowląt, zatwierdzonego kilka lat później jako obowiązujący. Było to spowodowane wysoką śmiertelnością wśród dzieci w tamtym czasie. Chrzczenie dzieci powodowane było zabobonnym przekonaniem, że jeśli umrą bez tego obrzędu, nie zostaną zbawione, czego przyczyną jest grzech pierworodny.

415 — Tłuszcza zamordowała Hypatię, opiekunkę biblioteki aleksandryjskiej.

415 — Wizygoci podbijają Akwitanię i Prowansję. Ich król Euryk przepędza stamtąd biskupów katolickich i osadza na ich miejscu podległych mu biskupów ariańskich. Chrześcijaństwo nicejskie jest bowiem trudniejsze do kontrolowania przez władców.

416 — Teodozjusz wydaje edykt nakazujący spalenie wszystkich pism antychrześcijańskich.

418 — Synod w Kartaginie wprowadza chrzest niemowląt, co służy automatycznemu przyrostowi szeregów Kościoła.

419 — Synod w Kartaginie pozbawia niewolników uczestnictwa w sądach, jako świadka lub powoda, co wcześniej nie budziło większej opozycji.

423 — Papież Celestyn I zarządza, iż nie wolno wznosić żadnej synagogi bez zgody Kościoła.

428 — Nestoriusz, patriarcha Konstantynopola, zwolennik chrystologii antiochskiej, odrzuca w stosunku do Marii określenie „rodzicielka boga” i przyjęcie „rodzicielka Chrystusa” (czyli dualizm istoty bosko–człowieczej… dwie natury Jezusa).

430 — Umiera Augustyn z Hippony, filozof i teolog (ur. 354), twórca pierwszej doktryny filozoficznej Kościoła Katolickiego. Nawrócony i ochrzczony przez Ambrożego, stał się gorącym zwolennikiem chrystianizmu. Rozgłos zdobyły jego „Wyznania” (autobiografia religijna), dzieło historyczne „Państwo Boże” oraz traktaty teologiczne „O prawdziwej religii” i „O Trójcy”.

431 — Sobór Efeski I potępia nestorianizm, przyjmuje zasadę wiary w boską naturę Jezusa i uznaje Maryję za „Bożą Rodzicielkę”, tj. że człowiek urodził Boga. Wyrażenie Christo Tokos – Matka Chrystusa – zostało zastąpione przez Theo Tokos – Boga Rodzica.

449 — Sobór Efeski II zwołany przez cesarza Teodozjusza II w celu zakończenia sporu o naturę Jezusa. Wzięło w nim udział około 150 biskupów.

449 — Leon I (biskup Rzymu, a nie cesarz o tym samym imieniu, który panował nieco później) wprowadza prymat biskupa Rzymu nad innymi biskupami i tym samym staje się pierwszym papieżem w dzisiejszym rozumieniu tego słowa. Dotąd istniało wiele rozproszonych tez o prymacie, a każdy biskup większego miasta nazywany był papieżem, czyli „papą”. Leon wykorzystał fakt podziału Cesarstwa Rzymskiego na wschodnie i zachodnie, i przywłaszczył sobie wszelkie uprawnienia dotychczasowych cesarzy, w tym zwierzchność nad władzą świecką.

449 — Leon I rozszerzył zakaz małżeństw na subdiakonów.

450 — Śmierć Teodozjusza II i wstąpienie na tron nowego cesarza, będącego przeciwnikiem monofizytyzmu, doprowadziła do zwołania w 451 nowego soboru w Chalcedonie, na którym zostały cofnięte wszystkie uchwały synodu zbójeckiego.

450 — W połowie V wieku dzień 15 sierpnia staje się świętem Wniebowzięcia NMP. Sto kilkadziesiąt lat później cesarz Maurycjusz ustanowi ten dzień świętem dla całego Cesarstwa.

451 — Sobór Chalcedoński, czwarty sobór powszechny. Odrzucił monofizytyzm, sformułował doktrynę o dwóch naturach Chrystusa: boskiej i ludzkiej. Ten sobór i następne nie są przyjmowane przez tzw. kościoły przedchalcedońskie (dawniej nazywane monofizyckimi).

475 — Gmina rzymska od tej pory musiała oddawać czwartą część dochodów kościelnych biskupowi. Druga ćwierć wędrowała do kleru, trzecią rozdzielano między biednych, ostatnią zaś przeznaczano na utrzymanie budynków kościelnych.

476 — Koniec starożytności i początek średniowiecza. Ostateczny upadek zachodniego cesarstwa rzymskiego — nieletni cesarz Romulus Augustulus zostaje odsunięty od władzy przez pretorianina i germańskiego (skirskiego lub herulskiego) wodza Odoakera. Wschodnie cesarstwo (Bizancjum) będzie trwać jeszcze prawie przez tysiąc lat.

476 — Cesarz bizantyński Bazylisk (nie: Bazyli) potępia uchwały soboru powszechnego w Chalcedonie, a poparło go w tym ok. 500 biskupów orientalnych. Jest to kolejny dobitny przekład tego, że od V w., wraz z rozpoczęciem ery cezaropapizmu, to monarchowie podejmowali decyzje dotyczące wiary (!) bez zasięgania opinii „duchownych”. Tymczasem biskup rzymski Symplicjusz broni postanowień soboru chalcedońskiego wbrew woli cesarza bizantyńskiego.

480 — Odoaker odsyła insygnia cesarskie cesarzowi Zenonowi do Konstantynopola, na znak, że czuje się zależny od władzy cesarzy wschodniorzymskich. Każe nazywać się patrycjuszem. Zależność od cesarza jest jednak tylko formalna, wkrótce zaczyna mu zagrażać militarnie. W tym samym czasie także biskup rzymski Symplicjusz utrzymuje kontakty z cesarstwem wschodnim, jednak bardziej dba o utrzymanie władzy w Rzymie.

481–511 — Panowanie króla Franków Chlodwiga. Zgodnie ze spisanym za jego czasów przez mnichów „prawem salickim” (na podstawie istniejącego prawa zwyczajowego):

482 — Cesarz Zenon ogłasza list do Kościoła Egiptu zwany Henotikon (Akt Jedności). Dokument uznaje za podstawę wiary jedynie kanony pierwszych trzech soborów i nakłada anatemę na tych, którzy głoszą inne doktryny, w tym chalcedońską. W ten sposób rzymscy katolicy zostają usunięci z Kościoła powszechnego na mocy postanowienia świeckiego władcy. Kościół wschodni przywraca jedność z monofizytami, jednak za cenę zerwania jedności z Rzymem.

484–519 — Schizma akacjańska. Biskup rzymski Feliks III wzywa cesarza Zenona do przyjęcia postanowień soboru w Chalcedonie i okłada ekskomuniką patriarchę Konstantynopola Akacjusza.

489–493 — Władca Ostrogotów Teodoryk Wielki (goc. Þiuda-reiks ‘Król Ludów’) z rodu Amalów, wyznawca arianizmu, z podpuszczenia cesarza Zenona wytacza wojnę Odoakerowi, zakończoną jego podstępnym otruciem w czasie uczty wydanej rzekomo w celu ustalenia podziału władzy w Italii. Zamordowani zostają także żona, syn i zwolennicy Odoakera. Jak widać, ani główny odłam ówczesnego chrześcijaństwa, ani jego odłam antytrynitariański, nie wymagały od swoich wyznawców przestrzegania przykazania Nie zabijaj.

493–526 — Panowanie Teodoryka w Italii. Będąc Gotem i arianinem, ale władając ludźmi wyznającymi wiarę chalcedońską (katolicką), na początku swoich rządów wprowadza zasadę pełnej tolerancji religijnej, co było jaskrawo sprzeczne z panującą ówcześnie tradycją krwawych wojen religijnych. Tolerancja nie podobała się zwłaszcza cesarzowi Justynowi (rządzącemu od 518), i Teodoryk tylko dzięki sprawności swojej policji uniknął śmierci z rąk nasłanych skrytobójców.

500 — Teodoryk podczas wizyty w Rzymie organizuje ostatni starożytny adventus, czyli uroczysty i szczegółowo opracowany ceremoniał rzymski, realizowany z okazji przybycia cesarza do miasta. Taki właśnie „pogański” rodowód ma adwent, dziś będący okresem wyczekiwania na narodziny Zbawiciela.

Wiek VI — lata 501–600

— Aż do VI w. w Hiszpanii synody nie podejmowały sprawy abstynencji seksualnej księży żonatych.

— Małżeństwa zawarte przez duchownych po wyświęceniu uznawane są za nieważne (praktyka poszła inną drogą).

— Za sprawą mnichów irlandzkich spowiedź „na ucho” rozprzestrzenia się po całej Europie. Do tego czasu spowiedź na ogół odbywano publicznie i to bardzo rzadko w ciągu całego życia.

— Początek represji wobec chrześcijan święcących sobotę. Sobota – siódmy dzień tygodnia – jest w Biblii dniem świętym jako pamiątka stworzenia świata (Rdz 2,2–3); nakaz święcenia soboty (szabatu) zawarty jest w Dekalogu (Wj 20,8–11) i przestrzegany przez Jezusa, apostołów i pierwszych chrześcijan.

508 — Zwycięstwo króla Franków Chlodwiga, zwolennika chrześcijaństwa rzymskiego, nad innymi książętami frankijskimi. Kościół rzymski podporządkował sobie prawie całą Europę zachodnią. Od tamtego czasu jest stale uwikłany w politykę. Biblia nakazuje rozdział Kościoła od państwa; związek między Kościołem a władzą świecką nazywa nierządem (Jr 2,20–31; Ez 16,17–19; Oz 2,5) i obrzydliwością (Ap 18,9).

519 — Nowy cesarz Justyn I wycofuje się z postanowień swoich poprzedników Bazyliska, Zenona i Anastazjusza I, i uznaje postanowienia soboru chalcedońskiego, odrzucając monofizytyzm.

Ok. 524–526 — Umiera chrześcijański filozof i teolog Boecjusz (Anicius Severinus Boëthius), tłumacz Arystotelesa. O kobietach pisał: „Kobieta jest świątynią zbudowaną na bagnie”.

527–565 — Czasy panowania Justyniana I Wielkiego (zwanego nawet Pobożnym), który:

527 — Drugi Synod w Toledo. Stwierdzono, że „księża, którzy udzielają noclegu kobietom i doznają przy tym z podniety, muszą zostać ukarani. Kobiety natomiast mają zostać sprzedane przez biskupa jako niewolnice”.

528 — Benedykt z Nursji zakłada we Włoszech pierwszy zakon na Monte Cassino, w miejscu przedchrześcijańskiego sanktuarium.

529 — Pod wpływem ówczesnych chrześcijan pada antyczny uniwersytet ateński z racji propagowania filozofii pogańskiej (po prostu niezgodnej z chrystianizmem).

538 — Cesarz Justynian wywyższył biskupa Rzymu Linusa. Faktyczny początek instytucji papiestwa. Papież jako następca Piotra jest skałą i głową Kościoła; według Biblii Jezus jest skałą i głową Kościoła (1Kor 3,11; 10,4; 1P 2,8).

539 — Ustanowiono władzę papieży oraz ofiarę mszy świętej. Prymat papieży zastąpiono zwierzchnictwem nad całym Kościołem. Zaczęto wpajać przekonanie, iż msza jest „ofiarą”, a Chrystus realnie jest obecny na ołtarzu. Wcześniej chrześcijaństwo nie sprawowało ofiary mszy świętej.

547 — W klasztorze na Monte Cassino umiera Benedykt z Nursji, autor tradycji benedyktyńskiej, eremita, uważany za świętego (także przez kościoły prawosławny, ormiański, anglikański, luterański, starokatolicki) i patrona Europy. Niekiedy uważany za twórcę wczesnej formy modlitwy różańcowej, choć bardziej wiarygodne jest lokowanie tej formy pobożności 500 lat później. Do benedyktyńskiej tradycji należą inne formy chrześcijańskiej mantry, jak wspólne odmawianie 150 psalmów w ciągu tygodnia.

547 — Ustanowienie postu czterdziestodniowego.

550 — Wprowadzono ostatnie namaszczenie chorych.

553 — Za pontyfikatu rzymskiego biskupa Wigiliusza Kościół zaczyna szerzyć sprzeczne z Biblią nauki o czyśćcu, jako trzecim miejscu, gdzie dusze trafiają po śmierci.

553 — Sobór Konstantynopolitański II, piąty sobór powszechny. Potwierdził doktryny i kanony poprzednich soborów. Potępiono na nim Trzy Rozdziały Orygenesa, w tym teorię preegzystencji dusz, oraz papieża Wigiliusza (ale nie Kościół Rzymski). Cesarz nakazał skreślić jego imię z wykazu papieży.

553 — Justynian wydaje zakaz korzystania z Talmudu. W dalszym ciągu nasilała się wyraźnie antysemicka (czy też bardziej antyżydowska) tendencja pośród cesarzy imperium.

567 — Synod w Tours postanawia: „Ponieważ bardzo wielu dziekanów na wsi, jak też diakonów i subdiakonów, jest podejrzanych o niezaprzestanie obcowania z żonami, dziekan winien mieć zawsze koło siebie kleryka, który będzie mu wszędzie towarzyszył i miał z nim łóżko w jednej celi”. „Siedmiu subdiakonów lub też świeckich (!) miało (w cotygodniowym systemie zmianowym) pilnować dziekana. W wypadku odmowy groziła kara chłosty”.

582 — Ustanowienie przez cesarza bizantyńskiego Maurycjusza (Maurycego) święta Wniebowzięcia Najświętszej Maryi dla całego Cesarstwa Rzymskiego. Jest to odtąd święto poddaństwa pod władzę Imperium Romanum i jako takie należy je traktować. W Europie zachodniej święto to zaczęło upowszechniać się począwszy od połowy VIII wieku.

583 — Trzeci synod lyoński groził złożeniem z urzędu (duchownego) „w razie przyjścia na świat dziecka”. Małżeństwo nie groziło w tym wypadku sankcją, jeśli duchowny zawarł je przed święceniami.

585 — Drugi Synod w Maçon, gdzie zastanawiano się nad takim oto dylematem duchowym: „czy zasłużona niewiasta, w trakcie zmartwychwstania ciała nie będzie musiała przeistoczyć się najpierw w mężczyznę, nim wejdzie do raju”. Podczas synodu jeden z biskupów błysnął oświadczeniem, że kobieta nie może być zwana człowiekiem (mulierem hominem non posse vocari). Czasem twierdzi się także, że na tym synodzie biskupi głosowali nad problemem, czy kobiety mają duszę, i ustalili, że jednak mają.

589 — Trzeci Synod w Toledo poleca biskupom, by sprzedawali kobiety podejrzane o spółkowanie z księżmi, a uzyskane ze sprzedaży pieniądze przeznaczali na cele charytatywne (podobny nakaz wydaje Czwarty Synod w Toledo w 633).

590—604 Papież Grzegorz I Wielki. Za jego pontyfikatu przyjęto politykę eksterminacji rodzimych wierzeń, która sprzyjała mieszaniu się różnych elementów i wchłanianiu niektórych zwyczajów i wierzeń „pogańskich” przez Kościół katolicki. Dla skuteczniejszego wytępiania pamięci o dawnych kultach papież ten zalecał budowę kościołów chrześcijańskich w tych samych miejscach co dawne świątynie „pogańskie”, w tym mitraickie.

591 — Grzegorz I zrywa z wcześniejszą tradycją (m.in. Hipolita) uznającą Marię Magdalenę za „Apostołkę Apostołów”. Stwierdza: „Wierzymy, że kobieta, którą Łukasz nazywa grzesznicą a Jan Marią, to ta sama osoba, z której, według Marka, Jezus wypędził złe duchy”. Odtąd Maria Magdalena zostaje w tradycji zachodniej uznana za nawróconą prostytutkę i staje się patronką nawrócenia kobiet lekkiego prowadzenia, typem kobiety porzucającej życie nierządne, symbolem nowej Ewy, kobiety oczyszczonej przez pokutę i żyjącej, dzięki łasce Chrystusa zmartwychwstałego, nowym, świętym życiem.

591 — Grzegorz I potwierdza obowiązujący duchowieństwo zakaz utrzymywania stosunków seksualnych ze swymi żonami.

593 — Grzegorz I wprowadził oficjalnie (jako dogmat) wiarę w czyściec, dla uzdrowienia finansów kurii rzymskiej poprzez sprzedaż odpustów od kar czyśćcowych.

600 — Wprowadzenie „godzinek” do Matki Bożej oraz łaciny do liturgii. Wcześniej nabożeństwa oprawiano często po hebrajsku, aramejsku lub grecku.

Wiek VII — lata 601–700

— Odnośnie mnichów – Jan Klimak: „Mnich powinien być posłusznym, obdarzonym rozumem zwierzęciem”.

— Zaczyna dominować spowiedź indywidualna.

610 — Papież Bonifacy IV otrzymał od cesarza starożytną świątynię pogańską Panteon i kazał złożyć tam liczne relikwie. Budowlę tę poświęcił na kościół pod wezwaniem Matki Bożej Męczenników. Od tego czasu oddawano cześć wszystkim zmarłym męczennikom, w dniu 13 maja.

638 — VI Synod w Toledo nakazuje przymusowe ochrzczenie wszystkich Żydów zamieszkałych w Hiszpanii.

638 — Jerozolima, kolebka chrześcijaństwa, zostaje opanowana przez muzułmanów. „Święty Grób Pański” i inne miejsca ważne dla chrześcijan wpadają w ręce innowierców.

Ok. 650 — Synod w Rouen „(…) za złamanie ślubów czystości orzekał karę odosobnienia i surowej chłosty”. Ilość batów zależna od wagi czynu.

653 — VIII Synod w Toledo „przewidywał nie tylko sprzedaż kobiet podejrzanych lub okrytych niesławą, lecz także legalnych żon, jeśli wyszła na jaw ich „niewstrzemięźliwość”.

655 — IX Synod w Toledo wydaje postanowienie, które było źródłem dopływu niewolników dla Kościoła. Jego kanon 10 stanowił: „Kto tedy, od biskupa po subdiakona, płodzi synów w małżeństwie zasługującym na potępienie, z kobietą wolną lub niewolnicą, ten powinien podlegać karze kanonicznej; dzieci z takiego haniebnego związku nie tylko nie powinny otrzymać spadku po rodzicach, lecz na zawsze, jako niewolnicy, stanowić własność Kościoła, którego kapłanami byli ich ojcowie, gdyż ci spłodzili ich w nagannych okolicznościach”.

662 — Zapoczątkowano kult krzyża, jako narzędzia męki zadanej Chrystusowi. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa krzyż nie był wcale symbolem chrześcijaństwa. Jedynym znakiem rozpoznawczym, jakiego używali chrześcijanie pierwszych wieków, była ryba.

675 — Synod w Bradze „(…) zakazał duchownym jakichkolwiek spotkań z kobietami (z wyjątkiem matki) bez towarzystwa godnego zaufania szpicla”.

680–681 — Sobór Konstantynopolitański III, szósty sobór powszechny. Potępił monoteletyzm (pogląd, że Chrystus, zarówno w swojej naturze boskiej, jak i ludzkiej, kierował się jedną wolą). Zaczęto używać krzyża jako godła.

692 — Sobór (Synod) in Trullo (dosł. w sali pod kopułą), który był przedłużeniem poprzedniego. Jest też zwany II Soborem in Trullo (Secundum Concilium in Trullo), gdyż w tej samej sali jedenaście lat wcześniej odbył się Sobór Konstantynopolitański III. Inną jego nazwą jest Sobór Piąto–szósty (łac. Concilium Quinisextum, gr. Penthéktē), ponieważ jego ideą było uzupełnienie kanonami kościelnymi dwóch poprzednich soborów, które nie wydały żadnych spisanych zasad. Zajął się głównie sprawami administracji i dyscypliny kościelnej.

693 — XVI Synod w Toledo proponuje zadośćuczynienie tym, którzy oddawali cześć drzewom, ustroniom leśnym, źródłom i skałom: „jeśli szlachetny urodzony – trzy funty złota, jeśli mizerny – sto uderzeń rózgą”.

694 — XVII Synod w Toledo uznaje wszystkich Żydów za niewolników. Ich kapitały ulegają konfiskacie, zostają im też odebrane dzieci od siódmego roku życia wzwyż celem przymusowej katolicyzacji w rodzinach zastępczych, katolickich. Pretekstem była zaś rzekoma działalność antypaństwowa oraz znieważanie krzyża (dziś za znieważanie krzyża funkcjonują zdecydowanie łagodniejsze kary).

Wiek VIII — lata 701–800

705 — Papież Jan VII odrzucił uchwały Soboru in Trullo, który orzekł, że nad Kościołem powszechnym stoi nie jeden papież, ale dwóch papieży o równych prawach – papież Konstantynopola i Rzymu.

709 — Za pontyfikatu papieża Konstantyna zapoczątkowano upokarzający wiernych i niższy stopniem kler zwyczaj całowania nóg papieskich przez poddanych.

710 — Koniec schizmy zapoczątkowanej na Soborze in Trullo. Podczas spotkania z papieżem Konstantynem cesarz Justynian II zwolnił Kościół Zachodni z obowiązku przestrzegania kanonów soboru.

715 — Wprowadzono i upowszechniono modlitwy do Marii Panny i świętych uznawanych przez Kościół.

721 — Synod rzymski zagroził „klątwą każdemu, kto wejdzie w związek małżeński z osobą, z którą trzymał do chrztu dziecko”. Rodzicom chrzestnym odtąd nie wolno ze sobą wchodzić w związek małżeński, o ile razem trzymali czyjeś dziecko do chrztu.

726 — W Rzymie zaczęto czcić obrazy świętych.

731 — Papież Grzegorz III przeniósł święto męczenników z 13 maja na 1 listopada pod wpływem kultów pogańskich. Oficjalnym, rzekomym powodem były trudności z wyżywieniem rzesz pielgrzymów przybywających do Rzymu na wiosnę.

742–743 — Pierwszy niemiecki sobór narodowy za złamanie ślubów czystości „(…) przez służebnicę Chrystusa nakazywał karę „więzienia o chlebie i wodzie”, a ponadto trzykrotną chłostę i ogolenie głowy” – karę w średniowieczu bardzo poniżającą, stanowiącą ponadto symbol kastracji”.

747 — Papież Zachariasz „wyróżniający się przede wszystkim dobrocią” „(…) kazał wtrącić do więzienia mnichów i mniszki, którzy złamali śluby, dla czynienia tam stałej pokuty aż do śmierci”.

753 — Synod w Metzu. Zdarzało się, iż duchowni hańbili kobiety w świątyniach. Dopuszczali się tego nawet wobec najbliższych krewnych i chyba nierzadko. Dlatego też na synodzie postanowiono: „Jeśli duchowni uprawiają porubstwo z zakonnicami, matkami (!), siostrami itd., to posiadających wyższe święcenia trzeba pozbawiać ich stanowisk, a kapłanów z niższymi święceniami chłostać”. Była to reakcja władzy kościelnej na masową niemoralność kleru, zarówno biskupów jak i zwykłych duchownych.

754 — Umiera benedyktyn Bonifacy Winfrid (ur. między 672 a 675), apostoł Niemców, który twierdził, że „kobietom nie wolno śpiewać w kościele”.

769 — Synod na Lateranie pod przewodnictwem papieża Stefana III ustanowił nowy dekret dotyczący wyboru papieży. Odtąd o prawo wyboru może ubiegać się wyłącznie duchowny. Od elekcji całkowicie odsunięto osoby świeckie, a przede wszystkim oligarchów rzymskich.

783 — Nastał powszechny zwyczaj całowania nóg papieża. W owym czasie papież kąpał się, w tym mył nogi, zwykle nie częściej niż raz w miesiącu.

785 — Synod w Paderborn, podobnie jak synod w Toledo (proponuje zadośćuczynienie tym, którzy oddawali cześć drzewom, ustroniom leśnym, źródłom i skałom): „ukarać szlachetnie urodzonego – sześćdziesięcioma, wolnego – trzydziestoma, niewolnego – piętnastoma solidami. Jeżeli grzywny nie może spłacić, ma służyć Kościołowi do czasu uiszczenia opłaty”.

787 — Sobór Nicejski II, siódmy sobór powszechny, na którym mimo sprzeciwu dwóch poprzednich papieży zatwierdzono niektóre postanowienia Soboru in Trullo, a także ostatecznie usunięto drugie przykazanie biblijnego Dekalogu, potępiając ikonoklazm, dopuszczając kult relikwii, krzyża i obrazów oraz modlitwy do świętych. Zakaz kultu wizerunków to jedno z dziesięciorga przykazań (Wj 20,4–5); Biblia zawiera zakaz zmiany przykazań (Mt 5,18). „Dopóki nie przeminie niebo i ziemia, ani jedna litera, ani jedna kreska nie może być zmieniona w Prawie” (Jezus). „Nawet gdybym ja przyszedł i próbował wprowadzić małą zmianę do tego, co podałem pierwotnie, niechaj będę przeklęty” (Paweł).

800 — Papież Leon III stał się świeckim księciem.

Wiek IX — lata 801–900

801 — Leon III ustanowił Dni Krzyżowe.

813 — Oznajmiono o wzięciu Marii Panny do nieba. Ustanowiono Święto Wniebowzięcia NMP.

816 — „W Niemczech wielki synod w Akwizgranie zezwalał na wyświęcenie żonatych mężczyzn”.

829 — Synod Paryski.

835–837 — Papież Grzegorz IV wprowadza obchody święta ku czci Wszystkich Świętych. Odtąd 1 listopada jest dniem poświęconym pamięci nie tylko męczenników, ale wszystkich świętych Kościoła Katolickiego. Na prośbę cesarza Ludwika Pobożnego rozszerzono to święto na cały Kościół.

850 — Zniszczenie autonomii biskupów (podporządkowanie ich Rzymowi) przez fałszywe dekretalia rzekomego Izydora.

863–867 — Schizma Focjusza. Patriarcha Konstantynopola Focjusz uznał za herezję rozesłał list do pozostałych patriarchów informując o szerzącej się w Kościele zachodnim herezji Filioque (Duch Św. pochodzi od Ojca i Syna, a nie tylko od Ojca) i ekskomunikował papieża Mikołaja. Rzeczywistym powodem tej decyzji była rywalizacja o strefy wpływów wśród chrystianizowanych ludów bałkańskich i wśród Słowian. Na terenach tych swoją misję rozpoczęli bracia Cyryl i Metody, którzy jako uczniowie Focjusza rozpowszechniali ryt bizantyjski adaptując go do lokalnych potrzeb. Za pontyfikatu Mikołaja ich misja była skutecznie blokowana przez duchownych łacińskich.

867 — Nowy cesarz Bazyli I wypędza Focjusza z Konstantynopola.

869–870 — Sobór Konstantynopolitański IV (katolicki), według Kościoła Katolickiego ósmy sobór powszechny, nieuznawany przez prawosławie. Potępiono Focjusza, uznając go za schizmatyka. Potępienie to, odrzucone przez biskupów wschodnich, usankcjonowało podział chrześcijaństwa na katolicyzm i prawosławie.

879–880 — Sobór Konstantynopolitański IV (prawosławny). Zrehabilitował i przywrócił patriarchę Focjusza na zajmowane stanowisko. Początkowo uznany na Zachodzie jako powszechny. Jednak następnie odrzucony, podtrzymano opinię o błędach Focjusza. Sam Focjusz cofnął wydaną wcześniej ekskomunikę na papieża. Stosunki między Rzymem a Bizancjum unormowały się na półtora wieku.

888 — Synod w Moguncji przyznał, że popełniono „bardzo wiele zbrodni”, polegających na tym, że „księża spółkowali z własnymi siostrami i płodzili z nimi dzieci”.

890 — Pierwsze wzmianki o kulcie Józefa, męża Marii i opiekuna Jezusa.

897 — Synod trupi. Papież Stefan VII wykopuje z grobu Formozusa, jednego z ze swoich poprzedników (z którym rywalizował o papiestwo) i urządza mu kilkudniowy proces. Akt oskarżenia zawiera trzy zarzuty: krzywoprzysięstwo, niezdrowe ambicje, naruszenie kanonów. Za karę martwemu papieżowi kat odrąbuje trzy palce, następnie zrzuca trupa z tronu, przebiera w zwyczajne szaty i wlecze ulicami Rzymu, po czym wrzuca do zbiorowego grobu z biedakami. Po kilku dniach papież Stefan dochodzi jednak do wniosku, że to za mało i nakazuje ponowne wydobycie szczątków Formozusa i wrzucenie ich do Tybru. Kilka dni później Stefan umiera „nagłą śmiercią”, a lud Rzymu wydobywa zwłoki Formozusa z rzeki.

Wiek X — lata 901–1000

— Cała Europa znalazła się pod panowaniem papieży.

95 procent ludności nie umiało ani czytać, ani pisać; ludzie żyli w ciemnocie i brudzie; wodę uważano za szkodliwą dla zdrowia, a mycie się za grzech; kwitły przesądy i gusła. Załamuje się aktywność na polu medycyny, techniki, nauki, edukacji, sztuki i handlu. Rozpoczyna się mroczny okres w historii Europy. W tym okresie kraje islamskie rozwijały się prężnie. Kwitł handel, nauka, sztuka, przemysł.

904–964 — W Kościele okres pornokracji, obejmujący pontyfikaty 12 kolejnych papieży.

904 — Papież Sergiusz III morduje swoich poprzedników: Leona V i Krzysztofa, i dzięki protekcji Teodory Starszej obejmuje papiestwo. Sergiusz wkrótce uwiódł córkę swej mecenaski i kochanki, piętnastoletnią piękną Marozję, która dała mu syna, jednego z przyszłych „ojców świętych”, Jana XI.

911 — Papież Sergiusz umiera „nagłą śmiercią”, a jego miejsce zajmują kolejno trzej figuranci z nadania Teodory, a zarazem jej kochankowie: Anastazy III (911–913), Lando (913–914) i Jan X (914–928). Po tym pontyfikacie głównie skrzypce w polityce papieskiej należą już wyłącznie do Marozji – jej matka zmarła.

915 — Umiera kronikarz Regino, opat klasztoru w Prüm, a później w Trewirze, który w ślad za Bonifacym Winfridem, żyjącym 150 lat wcześniej, „(…) zabronił wszystkim kobietom śpiewu w kościele”.

927 — Dalsza rozbudowa kościelnej hierarchii, ustanowienie Kolegium kardynalskiego.

928 — Marozja z pomocą męża Gwidona z Toskanii doprowadza do uwięzienia papieża Jana X w zamku św. Anioła, a następnie do jego uduszenia poduszkami. Następnie Marozja doprowadza do wyboru na papieży kolejno Leona VI (który zostaje następnie uwięziony i otruty z jej polecenia) oraz Stefana VII.

931 — Następcą zmarłego papieża Stefan VII zostaje 21–letni syn Marozji, który przybrał imię Jan XI.

942 — Umiera Odo z Cluny (ur. 878), który głosił:

953–965 — Szanowany (do dzisiaj) książę Kościoła, św. Bruno, arcybiskup Kolonii. Choć uchodził za jednego z najbardziej wykształconych ludzi swojej epoki, (wciąż) nie uznawał kąpieli. Cudowny zatem aromat „czarciej woni” roznosił się od wielu arcybiskupów i ich podwładnych!

955 — Na tron papieski wstępuje osiemnastoletni Oktawian (wnuk Marozji), który przybrał imię Jana XII (zm. 964).

965 — Wprowadzono „chrzest dzwonów”, wymyślony przez biskupa Rzymu Jana XIII.

966 — Wprowadzenie chrześcijaństwa rzymskiego w Polsce.

983 — Biskup Thietmar opisuje pierwsze wielkie powstanie słowiańskich ludów niedawno siłą i terrorem nawróconych na chrześcijaństwo, które miało wybuchnąć na północy Połabia.

988 — Wprowadzono i zaczęto upowszechniać (początkowo wyłącznie w klasztorach benedyktyńskich związanych z „reformą kluniacką”) dzień „zaduszny”, będący dniem modlitw za wszystkich zmarłych. Pomysłodawcą był Odilo, opat klasztoru w Cluny.

988 — Wprowadzono post piątkowy.

993 — Wprowadzono zwyczaj ogłaszania świętych jedynie przez papieży. Wcześniej decydował o tym cały lud chrześcijański. Wiązało się to również i z tym, że dla zmarłego krewnego można było – za odpowiednią kwotę – kupić wyniesienie go na ołtarze. Papież Jan XV zaczyna kanonizować zmarłych – mianuje pierwszych świętych i rozpowszechnia kult matki Jezusa jako Matki Boga. Szczególny to zaszczyt dla paulinów, bowiem napędza im wypłacalną klientelę. Kult świętych to dla Kościoła prawdziwa żyła złota.

997 — W bestialskim tłumieniu kolejnego powstania Słowian przeciwko chrześcijańskiej okupacji wyróżnił się bohaterstwem biskup Ramward.

1000 — Ostateczne ustanowienie przez papieża Sylwestra II odrębnych uroczystości: Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny.

1000 — Ostateczne zatwierdzenie nauki o czyśćcu.

1000 — Chrześcijanie całej Europy oczekiwali w wielkim przerażeniu końca świata. Wierzyli w uwięzienie w roku 317 pradawnego potwora „Lewiatana” w podziemiach Lateranu (ówczesnej siedziby papieży) przez papieża Sylwestra I. Magia okrągłej liczby 1000 kazała spodziewać się nadzwyczajnych zdarzeń. Proroctwa Sybilli zapowiadały, że z przełomem tysiąclecia potwór wydrze się z więzienia i zniszczy ziemię i niebo. Przerażenie wzmagała zbieżność tych wizji z nowotestamentową Apokalipsą św. Jana. Znaku zapowiadającego katastrofę dopatrywano się również w osobie ówczesnego papieża, który uprawiał jakoby praktyki czarnoksięskie (budował zegary i instrumenty astronomiczne), a przy tym przybrał imię Sylwestra II, co budziło skojarzenie „jeden Sylwester uwięził smoka, drugi go wypuści”. Kataklizm miał nastąpić, gdy „Lewiatan” śpiący w rzymskich katakumbach przebudzi się z woli Pana i w ramach kary za grzechy pożre cały świat chrześcijański…

1000 — Powyższe zajście nie miało miejsca, więc szczęśliwy Papież wraz z owieczkami zarządził wielką fetę i czas zabaw i dziękczynienia Panu za dobroć i ratunek dla świata… Tak powstał KARNAWAŁ.

A TAK WYGLĄDAŁ ŚWIAT ZIEMSKI I NADPRZYRODZONY
WEDŁUG KOŚCIELNYCH
NA PRZEŁOMIE PIERWSZEGO I DRUGIEGO TYSIĄCLECIA
NASZEJ ERY

— O francuskich biskupach jeden z historyków tego okresu, pisał:

— O zakonnicach tamtej epoki:

Wiek XI — lata 1001–1100

1002 — Umiera papież Sylwester II, uznawany za najwybitniejszego matematyka X wieku. Sylwester II rozpowszechnił w chrześcijańskiej Europie cyfry arabskie i system dziesiętny. Jako jeden z pierwszych uczonych europejskich zajmował się logiką formalną. Posługiwał się organami, liczydłem oraz globusami (ziemskim i niebieskim). Potrafił posługiwać się tzw. notami tyrońskimi oraz abakusem, co u niewykształconych ludzi wywoływało kontrowersje. Ze względu na swoją rozległą matematyczną wiedzę, podejrzewany bywał o kontakty z siłami piekielnymi. Zginął w Rzymie, w tajemniczych okolicznościach, co stało się podstawą do legendy, że został porwany przez diabły.

1008–1015 — Pomorze broniło się dzielnie przed brutalną chrystianizacją i nie zamierzało poddać się łatwo. Już w 1008 roku wygnany został biskup kołobrzeski, Reinberg, który „niszczył i palił świątynie z posągami bożków”. Reakcja słowiańska obaliła biskupstwo kołobrzeskie w roku 1015.

1015 — Po doświadczeniach pornokracji Bonifacy VII wprowadził przymusowy celibat dla duchownych, aby rozwiązać problem przejmowania w spadku majątków kościelnych przez ich rodziny (przedtem duchowni zwykle mieli żony i dzieci). Także apostołowie mieli żony (Mt 8,14–14; 1Kor 9,5). Biblia pozostawia wybór człowiekowi (Mt 19,12), zachęcając do wyboru duchownych spośród wiernych mężów (1 Tym 3, 1–4).

1019 — Synod w Goslarze „groził ekskomuniką za utrudnianie sprawowania urzędu żonatym duchownym”.

1022 — Poważniejsze wystąpienie, jak podaje kronikarz Długosz (ks. 2), miało miejsce w roku 1022, kiedy to wybuchła „straszliwa zawierucha”, bunt przeciwko płaceniu dziesięcin. Czeski kronikarz Kosmas napisał, że w roku tym „w Polsce nastało prześladowanie chrześcijan”. Po ujarzmieniu buntu, jego przywódcy zostali ścięci.

1022 — Wielki Synod w Pawii zażądał od księży oddalenia ich żon, zwanych odtąd konkubinami. Ponadto „oddawał na zawsze w niewolę synów i córki księży, niezależnie od tego, czy zostali zrodzeni z wolnych czy niewolnych żon albo konkubin”.

1022 — Pierwsze wzmianki o katarach. Po raz pierwszy grupę katarów spalono na stosie, za panowania i z rozkazu króla Francji Roberta II Pobożnego, mimo stanowczego sprzeciwu wielu biskupów. Katarzy byli jednocześnie gnostykami i chrześcijanami, łączyli podstawowe pojęcia wiary chrześcijańskiej ze zeuropeizowaną wersją dualizmu zaratusztriańsko-manichejskiego. Występowali przeciw ustrojowi feudalnemu i hierarchii kościelnej, dlatego byli zwalczani jako niebezpieczni heretycy. Głosili i praktykowali zasadę dobrowolnego ubóstwa, nie uznawali składania przysiąg, służby w wojsku, oddawania czci krzyżowi, obca im była idea czyśćca. Wierzyli, że świat został stworzony przez złego boga, toczącego walkę z bogiem dobrym. Byli weganami. Sprzeciwiali się małżeństwu i seksualności, którą uważali za zło.

1029–1040 — Reakcja słowiańska w Polsce odbija większą część władzy i gontyn, likwiduje kler katolicki i powraca do starej wiary przodków. Trwa ogólnopolskie powstanie przeciwko okupacji sumień przez imperium papieskie. Niestety po około dziesięciu latach walk powstanie się wykrwawia, a wiele dawnych miejsc kultu i kultury Słowian zostaje bezpowrotnie zniszczonych.

1031 — Synod w Bourges ponownie zażądał od księży oddalenia żon. Opornych duchownych usuwano ze stanowisk, nieraz przy pomocy wiernych. Jedynym powodem wymuszenia celibatu była ochrona majątku kościelnego. Dlatego wprowadzono regulacje, które uniemożliwiały dzieciom księży dziedziczenie mienia należącego do Kościoła.

1032 — W Polsce wybucha powstanie przeciw biskupom. Powodem jest ubożenie ludności na skutek przejmowania majątków przez Kościół oraz prześladowania religijne dawnej rodzimej wiary.

1034–1038 — W tych latach umiejscawia się panowanie „pogańskiego” księcia polskiego, zwanego Bolesławem Mieszkowicem lub Bolesławem Zapomnianym, który obalał chrześcijaństwo, przywracał rodzimą wiarę. Jak podają niemieckie roczniki, „po śmierci Mieszka II (1034) w Polsce całkowicie wyginęło chrześcijaństwo”. W XIII–wiecznej Kronice wielkopolskiej (która wszelako ma być oparta na jakichś wcześniejszych zaginionych źródłach) pojawia się informacja o tym Bolesławie, pierworodnym synu Mieszka II, który objął rządy po śmierci ojca. Kronikarz jest wyraźnie wrogo nastawiony do Bolesława. Wspomina, że z powodu jego „okropnych zbrodni” nie odnajdujemy go w poczcie królów i książąt polskich, gdyż został skazany przez Kościół na wieczne zapomnienie. Największe nasilenie „reakcji” odnotowano w Wielkopolsce i na Śląsku. Trzy lata powstania zniszczyły budowaną mozolnie dotąd organizację kościelną w Polsce. Zburzono katedrę wrocławską, stolice biskupie, szereg kościołów i klasztorów.

1039 — Chrześcijaństwo w Polsce zaczyna być przywracane przez siły zewnętrzne. Przez papieża i cesarza, mieczami wojska niemieckiego. Podjęta po 1040 roku zmasowana akcja niszczenia pogańskich ośrodków kultowych tudzież nowo powstałych świątyń rodzimowierczych oraz posągów konsekwentnie pogrąża polskie „pogaństwo”. W masowym ludobójstwie Słowian na ziemiach polskich zginęło nawet do dwóch milionów ludzi.

1043–1072 — Adalbert, arcybiskup Bremy. Podobnie jak wiek wcześniej Bruno, (wciąż) nie uznaje kąpieli.

1047 — Klemens II powtórzył wcześniejsze zakazy utrzymywania przez duchownych związków z kobietami, najwidoczniej nie odnosiły one żadnego skutku.

1049–1054 — Papież Leon IX. W czasie swojego pontyfikatu zwoływał liczne synody, które zajmowały się głównie zwalczaniem symonii w Kościele i wprowadzeniem celibatu wśród kleru. Ostro potępił małżeństwa księży oraz zaostrzył za nie kary kościelne. Ponadto „uczynił niewolnicami wszystkie kobiety w Rzymie, które współżyły z duchownymi”.

1054 — Wielka schizma wschodnia – rozłam w chrześcijaństwie na Kościół wschodni i zachodni. 16 lipca Michał Ceruliusz, patriarcha Kościoła wschodniego, i kardynał Humbert na polecenie papieża Leon IX, przywódca Kościoła zachodniego, obrzucili się nawzajem klątwami. Powstały zatem dwa przeklęte wzajemnie przez siebie kościoły, zachodni, katolicko-papieski, i wschodni, zwany ortodoksyjnym, prawosławnym. Kościelne imperium rozpadło się na Kościół zachodni (uznający zwierzchność papieża) i na Kościół wschodni, odrzucający jego władzę. Katolicyzm, odchodząc od rdzenia chrześcijaństwa, staje się najliczniejszą sektą w jego łonie.

1055 — Synod w Coyanza (Concilium Coyacense).

1056 — Stefan IX powtarza niedawny zakaz małżeństw kleru.

1059 — Mikołaj I ogłosił suspensę (zawieszenie w czynnościach kapłańskich) dla żonatych księży, a wiernym zakazał uczestniczyć w mszach przez nich odprawianych.

1060 — W ośrodku prawosławnego monastycyzmu na terenie Półwyspu Athos wchodzi w życie zakaz przebywania kobiet i zwierząt płci żeńskiej, obowiązujący do dziś. Podobne zakazy wprowadzono na terenie wielu innych klasztorów męskich, ponieważ kobiety i samice zwierząt były często przez mnichów gwałcone.

1061–1073 — Aleksander II wysyła legatów do krajów katolickich, aby kontrolować dekrety celibatowe.

1071 — Bitwa pod Manzikertem. Turcy Seldżuccy podbijają niemal całą bizantyńską Azję Mniejszą.

1072 — Jerozolima zostaje podbita przez Turków Seldżuckich,. Cenne chrześcijańskie relikwie zostają zagrabione i wywiezione do Persji. Niektórzy zaczynają myśleć o odbiciu Ziemi Świętej z rąk „niewiernych”.

1073–1085 — Pontyfikat papieża Grzegorza VII.

1075 — Grzegorz VII wydał dekret o zniesieniu świeckiej inwestytury (prawo nadawania godności kościelnych). Odtąd nadawanie godności osobom duchownym miało być dokonywane wyłącznie przez papieża. Tylko papieże są zdolni do wybierania i kwestionowania wyboru cesarzy, cesarstw i królestw, a także majątków wszystkich ludzi. Tylko papieże mogą dawać i odbierać państwa i wszelkie bogactwo.

1077 — Grzegorz VII ustanowił formalną „klątwę”, czyli wyklęcie przez instytucję Kościoła (nie mylić z od dawna stosowaną zwykłą klątwą).

1079 — Grzegorz VII zadekretował pozbawienie urzędów żonatych księży. Przelał o to wiele krwi, „księża świeccy, przeważnie żonaci, rzucali się na legatów obwieszczających celibat, byliby ich targali; ale podniesiono przeciwko nim laików, tj. ludność parafialną, której zapowiedziano, że sakramenty udzielone przez księży żonatych nie są ważne”. Zarządzenia poprzednich papieży w tej kwestii nie były respektowane, jeszcze w drugiej połowie XI w. większość księży miała żony. Reforma gregoriańska pozwoliła ostatecznie zatriumfować celibatowi.

1079 — Piotr Pustelnik (Eremita) z Amiens zaczyna upowszechniać modlitwę różańcową. Wedle niektórych teorii sam różaniec (łańcuszek z koralikami) przejęty został nieco później z kultów pogańskich i rozpowszechniony przez powracających z wypraw krzyżowych.

1079 — Zdrajca i renegat biskup Stanisław Szczepanowski staje po stronie zbuntowanych mieszczan przeciwko królowi Bolesławowi Śmiałemu (ok. 1043 — ok. 1082). Kiedy biskup poniósł zasłużoną śmierć za zdradę majestatu, Kościół ogłosił go „świętym” i patronem Polski; leży w sarkofagu na Wawelu.

1080 — Wprowadzono zakaz czytania Biblii przez wiernych, upoważniając do tego jedynie duchownych, którzy następnie mieli ją wykładać wiernym w zgodzie z naukami Kościoła.

1081–1118 — Aleksy I Komnen na tronie cesarskim w Bizancjum. W obliczu zagrożenia ze strony Seldżuków, a także Połowców, Kumanów i Serbów, prosi, mimo niedawnej klątwy, o pomoc militarną papieża. W rezultacie dochodzi do zorganizowania wypraw krzyżowych.

1089 — Synod w Melfi „wydał rozporządzenie, na mocy którego kobietę można było sprzedać władzom świeckim, jeśli jej małżeństwo z księdzem wbrew wszystkim zakazom trwało”.

1095 — Synod w Clermont: ustanowienie odpustów grzechów.

1096–1272 — Okres siedmiu krucjat czyli wypraw krzyżowych.

1096 — Piotr Pustelnik z Amiens we Francji odpowiada na wezwanie Urbana II do krucjaty i organizuje wyprawę ludową, w której wzięły udział nieliczni rycerze oraz tłumy chłopów, biedoty i pospolitych przestępców. Liczba uczestników tej „ludowej krucjaty” jest szacowana nawet do 180 000 osób, głównie z Niemiec i południowej Francji. Po drodze rycerze atakują z różnym skutkiem lokalne niemieckie gminy żydowskie w Wormacji, w Moguncji oraz w Kolonii, dopuszczają się rozbojów, rzezi i gwałtów, niczym nie różniąc się od wrogich Saracenów. Na wschód rusza tylko część armii. 1/4 nieszczęśników ginie z wycieńczenia i głodu. Wyprawa dociera do Kserigordon w Anatolii, gdzie zostaje rozbita przez Turków Seldżuckich pod wodzą sułtana Kilidż Arsłana. Niektórych uczestników krucjaty zmuszono do zmiany wiary i sprzedano w niewolę, opierających się wymordowano. Sam Piotr dezerteruje w czasie oblężenia, zostaje jednak schwytany. Potem nie sprawdza się jako poseł. 21 października pod Civetot doznają pogromu główne siły krucjaty. Z krucjaty do Konstantynopola uchodzi z życiem około 3000 ludzi.

1096–1099 — Pierwsza wyprawa krzyżowa rycerstwa przede wszystkim francuskiego, włoskiego i niemieckiego z Gotfrydem de Bouillon, księciem Lotaryngii na czele.

1098 — Król Filip I wynosi swojego homoseksualnego kochanka do godności biskupa Orleanu.

1099 — Krzyżowcy po długim oblężeniu zdobyli Jerozolimę i splądrowali miasto.

Wiek XII — lata 1101–1200

1109 — Kolejna bitwa o Jerozolimę. Oto relacja naocznego świadka: „Wkrótce wszyscy obrońcy uciekli z murów poprzez miasto, a nasi ścigali ich, pędzili ich przed sobą, zabijając, wyrzynając, aż do świątyni Salomona, gdzie doszło do takiej rzezi, iż nasi brnęli po kostki we krwi… Niebawem krzyżowcy rozbiegli się po całym mieście, przywłaszczając sobie złoto, srebro, konie i muły; plądrowali pełne bogactw domy. Potem zaś, szczęśliwi, płacząc z radości, poszli nasi oddać cześć grobowi naszego Zbawiciela. (…) Pozostali przy życiu Saraceni wywlekali zmarłych z miasta i złożyli ich na stosach, których wysokość dorównywała wysokości domów. Nikt przedtem nie słyszał i nie widział podobnej rzezi wśród pogan”.

1123 — Sobór Laterański I, dziewiąty sobór powszechny.

(Źródło: Wikipedia)

Jak zakaz zawierania małżeństw przez księży ma się do zaleceń katolickiego, oficjalnego wydania Biblii?

(1Tm 3,1–13, Biblia Tysiąclecia, wyd. IV)

1124 — Słowianie Pomorscy (Szczecinianie) oświadczają biskupowi Ottonowi Mistelbachowi von Bamberg: „U was, chrześcijan, pełno jest łotrów i złodziei; u was ucina się ludziom ręce i nogi, wyłupuje oczy, torturuje w więzieniach; u nas, pogan, tego wszystkiego nie ma, toteż nie chcemy takiej religii! U was księża dziesięciny biorą, nasi kapłani zaś utrzymują się, jak my wszyscy, pracą własnych rąk” (Żywot świętego Ottona).

1135 — Synod pizański — „(…) zgromadzenie podjęło decyzję o anulowaniu małżeństw księży”.

1139 — Sobór Laterański II, dziesiąty sobór powszechny.

1140 — Ułożono, zatwierdzono i zaczęto wpajać wiernym przekonanie o istnieniu siedmiu „świętych” sakramentów: chrztu, bierzmowania, eucharystii, pokuty, namaszczenia chorych, święceń kapłańskich i małżeństwa. Eucharystia zajmuje wyjątkowe miejsce w życiu katolików, jako „sakrament sakramentów”. Do tego czasu udzielano sakramentów w sposób nieuporządkowany (np. słowiańscy księża od Cyryla i Metodego za jeden z sakramentów uznawali postrzyżyny).

1140 — Gracjan, prawnik z Bolonii, zestawił pierwszy kodeks prawa kanonicznego, nazwany później Dekretem Gracjana. Zbiór ten stosowano jako instruktażowy podręcznik dla księży aż do 1917 roku, kiedy to powstał nowy kodeks prawa kanonicznego. W kanonie „Aliquando” Gracjan stwierdza, że „aborcja jest zabójstwem jedynie wówczas, gdy płód jest uformowany”. Dopóki płód nie jest jeszcze w pełni ukształtowaną ludzką istotą, aborcja nie jest aktem zabójstwa.

1142 — Piracka napaść szwedzkiego księcia Eryka i biskupa Henryka wraz z flotą 60 statków na 3 handlowe statki Nowogrodu. Później przedstawiano ją jako część I krucjaty szwedzkiej, której rzekomym celem miała być chrystianizacja Finlandii.

1143 — Za Celestyna II (1143–1144) w Rzymie wybuchł bunt przeciwko władzy papieża. Jego następca, Lucjusz II (1144–1145), ginie podczas ataku na Kapitol.

1145–1153 — Pontyfikat papieża Eugeniusza III, który nalegał na zorganizowanie kolejnej krucjaty, zaś jej uczestnikom obiecywał życie wieczne.

1147–1149 — Druga całkowicie nieudana wyprawa krzyżowa z królem francuskim Ludwikiem VII i cesarzem niemieckim Konradem III na czele. W wyniku niepowodzeń tej wyprawy (Turcy skutecznie zatrzymali i rozgromili krzyżowców) ruch krucjatowy przygasł w Europie na długi czas.

1147 — Wyprawa krzyżowa na Słowian (krucjata połabska). Zbrojna wyprawa feudałów niemieckich pod dowództwem Henryka Lwa i Albrechta Niedźwiedzia, a także niektórych książąt polskich, przeciw (nie tylko pogańskim!) Słowianom połabskim. Udział w krucjacie zwalniał od uczestnictwa w II wyprawie krzyżowej. Pod pretekstem szerzenia nowej religii próbowano zdobyć i zgermanizować nowe ziemie. Choć spustoszono katolickie Księstwo Kopanickie, nie zdołano zdobyć chrześcijańskiego Szczecina ani pokonać władcy Obodrzyców Niklota. Krucjata kończy się fiaskiem, ale zapoczątkowuje proces, którego efektem staje się eksterminacja i starcie z map tych narodów słowiańskich, które nie poddały się chrystianizacji.

1159 — Arnold z Brescii zostaje powieszony za nawoływanie Kościoła do wyrzeczenia się dóbr doczesnych i przywilejów oraz rezygnacji przez episkopat ze sprawowania władzy świeckiej.

1163 — Synod w Tours. Powołanie Świętej Inkwizycji. Konfiskata majątków, tortury i płonące stosy dla heretyków. Biblia nie zezwala na siłowe nawracanie ludzi, lecz zachęca do pokojowego głoszenia Dobrej Nowiny (Łk 9. 52–56).

Ok. 1170 — Bogaty kupiec Piotr Waldo (Valdès) zawiązuje chrześcijańskie ugrupowanie „ubogich z Lyonu”, które głosi konieczność odrzucenia autorytetu papieża, żąda reform w Kościele i ograniczenia zbytku duchowieństwa. Później znani są jako waldensi.

1179 — Sobór Laterański III, jedenasty sobór powszechny. Zajmował się problemami moralnymi, potępił albigensów i waldensów. Nałożono klątwę (anatemę, ekskomunikę) na heretyków i ich protektorów, a także wszystkich tych, którzy będą z nimi utrzymywać jakiekolwiek stosunki, w tym również handlowe. Sądzeniem miały się zająć instancje kościelne, a wymierzanie kary pozostawiono ramieniu świeckiemu. Grzechem było też przyjmowanie heretyków w swoich domach i wspieranie w jakikolwiek sposób. Na soborze uchwalono także, iż chrześcijanie „którzy ośmielą się współżyć z Żydami, podlegają ekskomunice”.

1180 — Synod w Łęczycy czyni ustępstwa dla kleru. Dobra zmarłych biskupów pozostają własnością duchowieństwa pod karą śmierci dla rodziny lub panów, którzy odważyliby się je zająć, bowiem „Bóg drwić z siebie nie pozwala”.

1182 — Król Filip August wypędza wszystkich Żydów z Francji, konfiskując jednocześnie ich mienie. Ta sama sytuacja miała miejsce w 1394 roku.

1184 — Synod w Weronie nakazuje biskupom ścinanie kacerzy (odstępców od wiary, heretyków). W zasadzie prawo to ciągle biskupów obowiązuje, bo nikt go nie zniósł!

1184 — Waldensi i inni heretycy zostają potępieni przez papieża Lucjusza III w bulli Ad abolendam. Otwiera to drogę do trwających całe wieki prześladowań ze strony Inkwizycji. Waldensi muszą żyć w ukryciu w niedostępnych górskich dolinach w Alpach. Część rozprzestrzenia się jednak po całej Europie.

1189–1192 — Trzecia wyprawa krzyżowa z udziałem cesarza niemieckiego Fryderyka I Barbarossy, króla francuskiego Filipa II Augusta i króla angielskiego Ryszarda Lwie Serce. Kiedy cesarz utonął w jednej z rzek syryjskich, wojska niemieckie wróciły do Europy. Francuzi również zarządzili odwrót i na placu pozostał tylko Ryszard III z Anglikami. Najistotniejszym osiągnięciem trzeciej wyprawy krzyżowej było zdobycie przez Anglików Cypru, który pozostał w ręku krzyżowców przez mniej więcej 250 lat.

1190 — Początki kupczenia odpustami.

1190/1191 — Nieformalne powstanie Niemieckiego Zakonu Krzyżackiego NMP służącego krucjatom i podbojom ziem oraz ludów niechrześcijańskich. Zakon formalnie zatwierdził papież w 1198 roku. Znany z podboju ziem pruskich, czarnego krzyża oraz później z symboliki niemieckiego hakenkreutza.

1197 — Wprowadzenie celibatu w Polsce (utrwalił się w XIV wieku).

(za Wikipedią).

Wiek XIII — lata 1201–1300

1202–1204 — IV krucjata zainicjowana przez Innocentego III, by wesprzeć krzyżowców w Palestynie.

1202 — Panowanie Władysława Laskonogiego (ok. 1164–1231) to okres walki z nieposłusznym klerem rzymskim, który chwyta się rozpaczliwie papieskich roszczeń do panowania nad światem.

1202 — Zakon kawalerów mieczowych zostaje założony w Inflantach, a jego celem jest ochrona i poszerzanie chrześcijańskich posiadłości kosztem terenów dotąd nieopanowanych, w tym Litwy.

1204 — Zaczęto szerzyć przekonanie o świętości hostii.

1204 — Początek oficjalnej i rzeczywistej działalności znanej z ludobójstwa „Świętej” Inkwizycji, służącej do eliminacji, wymordowania innowierców oraz kacerzy (heretyków, odstępców). Słudzy Boga i Kościoła z miłości do bliźniego i Chrystusa zamęczyli lub spalili żywcem setki tysięcy albo i miliony ludzi na całym świecie.

1207 — Początek krucjaty liwońskiej. Pod pretekstem niesienia chrześcijańskiej wiary Niemcy i Duńczycy rozpoczynają podbój terenów określanych wówczas jako Ziemia Maryi (Terra Mariana). Zdobywcy ostatnich nieschrystianizowanych połaci w Europie dzielą podbity obszar na niemieckie Inflanty i duńską Estonię.

1208 — Papież Innocenty III zaoferował każdemu, kto chwyci za broń, oprócz prolongaty spłat, odpustu zupełnego i boskiego zbawienia, również ziemię i majątek heretyków oraz ich sprzymierzeńców.

1209 — 22 lipca zdobyto Béziers, zamieszkane przez katolików i katarów. W kościele św. Marii Magdaleny zabito w imię wiary 7000 ludzi, w tym kobiety i dzieci. Na ulicach miasta zabito i okaleczono dalsze kilka tysięcy. Legat papieski Arnaud Amaury, opat z Cîteaux, dowodzący wojskami krucjaty, gdy mu się skarżono, że trudno jest odróżnić wiernych od heretyków, odpowiedział: „Zabijać wszystkich. Bóg ich odróżni” („Caedite eos! Novit enim Dominus qui sunt eius”; wiarygodność cytującego te słowa niemieckiego mnicha Cesara z Heisterbach jest jednak podawana w wątpliwość).

1209 — Synod w Awinionie przyznaje, że laicy pod względem nierządu są daleko w tyle za duchowieństwem, a ono samo zepsuło społeczeństwo.

1212 — Synod paryski zarzuca mnichom, że czerpią dochody z udzielania pozwoleń na rozpustę. Stwierdza, że biskupi pobierają stosowną opłatę od podległych sobie księży za pozwolenie utrzymywania konkubin. Kanclerz praskiego uniwersytetu także opowiadał się wówczas za konkubinatem, ponieważ – jak twierdził – „ksiądz, który ma utrzymankę, szanuje przynajmniej honor żon i córek parafian”. Ponadto synod głosi: „Podejrzane drzwi i pomieszczenia w opactwach, przeorstwach i wszelkich miejscach pobytu zakonnic, winny być zabarykadowane przez biskupów, aby diabłu nie dawać okazji”. W tym samym roku biskup Strasburga kazał spalić żywcem około 100 przeciwników celibatu.

1212 — Jedna z większych zbrodni papieskich: wyprawa krzyżowa dzieci z Francji i Niemiec. Dzieci, przewiezione do Aleksandrii przez nieuczciwych właścicieli okrętów, zostały sprzedane w niewolę, głównie do domów publicznych.

1215 — Sobór Laterański IV, dwunasty sobór powszechny. Sformułowano dogmat o przeistoczeniu, potępiono naukę Joachima di Fiore, sformułowano doktrynę o prymacie papieskim.

1216 — Papież Honoriusz III formalnie zatwierdził powstający od 1206 roku katolicki zakon dominikanów (właściwie Ordo Praedicatorum – Zakon Kaznodziejów) założony przez Dominika Guzmána, oparty na naukach Augustyna, którego celem pierwotnym była langwedocka misja nawrócenia lub zlikwidowania katarów (albigensów). W późniejszym okresie dominikanie zwykle sprawowali urzędy inkwizytorów, zajmowali się likwidacją mniejszości religijnych i kacerzy. Przylgnęło do nich określenie „psy pańskie”, ze względu na ich profil działalności, ale też z uwagi na grę słów: dominicani = pochodzący od Dominika – Domini canes = psy Pana. Dominikanie stanowią rodzaj policji religijnej, stąd i do policji przylgnęła nazwa „psy”.

1217–1270 — Kolejne wyprawy krzyżowe, które ogniem i mieczem próbowały przenieść chrześcijaństwo do niewiernych, kończą się fiaskiem. Kiedy podczas siódmej wyprawy wybucha wśród krzyżowców epidemia dżumy (Ludwik IX, dowódca wyprawy, również pada jej ofiarą), resztki armii wracają do Europy. Od tego czasu posiadłości krzyżowców przechodzą stopniowo w ręce tureckie.

1222 — Dominikanie zostali sprowadzeni do Polski przez biskupa krakowskiego Iwo Odrowąża, aby likwidować kacerzy, heretyków oraz pogan.

1226 — Umiera Franciszek z Asyżu (zwany świętym, ur. 1181 lub 1182), który mówił, że kto obcuje z kobietami narażony jest na „skalanie swego ducha, tak samo jak ten, kto idzie przez ogień, naraża się na poparzenie stóp”.

1226 — Konrad Mazowiecki, za namową Jadwigi Śląskiej, zaprasza Krzyżaków (Zakon Krzyżacki NMP, zwany także Maryjnym Zakonem Niemieckim), przyznając im w dzierżawę ziemię chełmińską oraz ziemię michałowską. Konrad zachował jednak całość swoich prerogatyw książęcych. Ziemia chełmińska i michałowska stanowiła dla zakonu bazę do rozpoczęcia walk z plemionami Prusów, które rzekomo zagrażały północnym rubieżom Mazowsza, a w rzeczywistości nie chciały się dać schrystianizować. Krucjaty przeciwko Prusom doprowadzają w ciągu kolejnych wieków do ich całkowitego wynarodowienia. Wkrótce zakon uniezależnia się od Polski i staje się jej wrogiem. Powstaje państwo zakonne Krzyżaków czyli Prusy Zakonne.

1228 — Synod w Valladolid — ogłosił „niezdolność dziedziczenia po ojcu wszystkich zrodzonych po IV Soborze Laterańskim (1215 r.) dzieci księży. Jednocześnie wykluczał je ze stanu kapłańskiego”.

1229 — Z powodu potajemnych zebrań wiernych dla czytania Biblii i interpretowania jej w sposób godzący w nauczanie i praktykę kościelną, papież Grzegorz IX zakazał czytania Biblii pod sankcją surowych kar inkwizycyjnych. By ludzie nie widzieli jawnych sprzeczności między teorią a praktyką. Synod w Tuluzie postanawia: „Ludzie świeccy nie mogą posiadać ksiąg Starego i Nowego Testamentu”.

1229 — Na tym samym synodzie postanowiono w odniesieniu do Świętej Inkwizycji, że biskupi mają obowiązek posiadać w każdej parafii ludzi świeckich, którzy by ścigali heretyków (odstępców). Jeśli ktokolwiek udzielał schronienia heretykowi jego dom należało zburzyć, majątek zabrać a samą osobę poddać karze cielesnej.

1230–1249 — Zakon Krzyżacki, dzięki stale napływającemu wsparciu i posiłkom przysyłanym przez Fryderyka II, całkowicie zajął i spacyfikował dawne tereny Prusów aż do rzeki Pasłęki (Pomezania). System walki Krzyżaków to stopniowe eliminowanie rozproszonych „gniazd oporu” Prusów i umacnianie zdobytej władzy terrorem z systemu błyskawicznie budowanych fortyfikacji.

1231 — Ustanowienie sądów Inkwizycji, które rozpoczynają prześladowania waldensów. Nakaz papieski zalecał palenie żywcem heretyków (odstępców) na stosie. Pod względem technicznym pozwalało to uniknąć rozpryskiwania się krwi. Kościół wciąż chwali się, że nie przelewał krwi, gdyż nakazywał palić ludzi żywcem. Krew była święta i nie można było jej przelewać… więc np. zabijano ludzi pałkami (zwłaszcza Inków i Azteków).

1234 — Papież Grzegorz IX nakłania do krucjaty przeciw (katolickim) Stedingerom – chłopom ze Stedingen, którzy odmawiają arcybiskupowi Bremy nadmiernej daniny. Pięć tysięcy mężczyzn, kobiet i dzieci ginie z rąk krzyżowców, a zagrody owych chłopów zajmują ich mordercy – osadnicy obdarzeni nimi przez Kościół katolicki.

1235 — Litewski książę Mendog (Mindaugas) przyjmuje pod przymusem chrzest, chcąc w ten sposób ratować swój kraj przed groźbą inwazji ze strony zakonu kawalerów mieczowych i zakonu krzyżackiego.

1239 — Inkwizytor Robert le Bougre skazał na stos 183 katarów jednocześnie w siedzibie katarskiego biskupstwa w Montwimer. Groził stosem kobietom, które nie chciały być mu powolne.

1244 — Na synodzie w Narbonne zdecydowano, aby przy skazywaniu heretyków (odstępców) nikogo nie oszczędzano. Ani mężów ze względu na ich żony, ani żon ze względu na męża, ani też rodziców ze względu na dzieci. „Wyrok nie powinien być łagodzony ze względu na chorobę czy podeszły wiek. Każdy wyrok powinien obejmować biczowanie”. Tych katolickich praw i zaleceń nigdy nie zniesiono.

1244 — Zdobycie przez krzyżowców twierdzy Montsegur i spalenie ukrywających się tam katarów. Koniec kataryzmu.

1245 — Sobór Lyoński I, trzynasty sobór powszechny. Ekskomunikowano cesarza Fryderyka II, zarządzono nową krucjatę przeciwko Saracenom.

1249–1250 — II krucjata szwedzka. Zbójecki wypad szwedzkiego jarla Birgera na Finlandię pod pretekstem jej chrystianizacji. Początek okupacji Finlandii przez Szwedów.

1252 — W bulli Ad extripanda papież Innocenty IV przyrównał wszystkich chrześcijan–niekatolików do zbójców i zobowiązał władców do tego, by winnych heretyków (odstępców) zabijano w ciągu pięciu dni.

1252 — Tortury zostają prawnie dozwolone przez Kościół (przez papieża Innocentego IV).

1253 — Ochrzczony władca Litwy Mendog otrzymuje papieską koronę i zostaje koronowany w Nowogródku.

1260 — Wybuchło dobrze zorganizowane II powstanie Prusów pod wodzą Herkusa Monte, które zakończyło się niemal sukcesem, jednak ponowne, szybkie wsparcie cesarza niemieckiego dla zakonu oraz sprawdzona technika budowania twierdz i stosowanie terroru spowodowały, że w 1283 roku powstanie upadło. Przywódca został pojmany przez katolickich Krzyżaków i powieszony, a Prusowie wycięci w pień w wielkich rzeziach lub zamienieni w niewolników. Szacunkowo wymordowano kilkaset tysięcy Prusów.

1263 — Zatwierdzono przyjmowanie komunii pod jedną postacią: chleba. Bez wina, bo ludzie się upijali…

1263 — Mendog zostaje zamordowany, następuje powrót do dawnej wiary. Rozpoczynają się krucjaty przeciwko Litwie. Mimo to Wielkie Księstwo Litewskie się rozwija, podbija niektóre tereny Polski, Rosji, Białorusi i Ukrainy, stając się największym państwem w Europie.

1264 — Papież Urban VI wprowadza święto Bożego Ciała.

1269 — Zmarł 100–letni kantor kapituły krakowskiej, prałat Trojan. Jego łoże śmierci otaczały dzieci, których był ojcem. Doczekał się nawet wnuków, którzy również przyszli pożegnać dziadka. Polskie duchowieństwo trzymało się hardo na poziomie papieskiego świata, i nic cnotliwsze od reszty wcale nie było. I ono kultywowało chrześcijańskie tradycje w omawianym temacie.

1270 — Święty Bonawentura (wł. Johannes Fidanza, 1221–1274) tak charakteryzuje moralność kleru w swoich czasach: „Większość wikariuszy jest tak zepsuta, iż uczciwa kobieta boi się skompromitować, spowiada się sama. Stwierdzamy, że znaczna większość kleru składa się z notorycznych rozpustników, mających utrzymanki czy to u siebie (w domu), czy też poza domem, i którzy utrzymują jawne stosunki z licznymi kobietami”.

1273 — Krakowski biskup, Paweł z Przemiankowa (zm. 1296), dla którego zabić człowieka było niczym, utrzymywał cały harem, a nade wszystko cenił sobie mniszki. Jedną z nich, klaryskę Biankę Toporczankę, wykradł z klasztoru w Skale i włączył do haremu. Jakiś oburzony głos grzmiał na niego: „Biada tobie Pawle! Lepiej by było, gdybyś się nie narodził!”

1274 — Umiera dominikanin Tomasz z Akwinu (ur. 1225), teolog i scholastyczny filozof katolicki, doktor i tzw. Ojciec Kościoła, uznany za świętego, którego doktryna zastąpiła filozofię Augustyna i obowiązuje z pewnymi zmianami do dziś. Jest znany z licznych stwierdzeń podkreślających nierówność płci. Oto kilka złotych myśli tego „doktora anielskiego”, jak zaczęto go tytułować po śmierci, pochodzących z jego dzieła Summa theologicae:

1274 — Sobór Lyoński II, czternasty sobór powszechny. Wprowadził filioque do wyznania wiary, uregulował zasady wyboru papieża. Filioque – „i Syna” – jest częścią katolickiego (i protestanckiego) wyznania wiary; wynika z dogmatu o pochodzeniu Ducha Świętego od dwóch innych osób boskich – Boga Ojca i Syna Bożego, który podkreśla ich równość. Dogmatu tego nie przyjęły kościoły wschodnie.

1275 — Zwierciadło Szwabskie (kodeks prawa sporządzony w oparciu o Zwierciadło Saskie) orzekało: „Mąż jest w prawie sprzedać swoje dziecko, jeśli prawdziwa bieda go do tego przymusza”.

1275 — Pojawiły się dyskusje na temat płacenia daniny. W odpowiedzi papież ekskomunikował całe miasto – Florencję.

1281 — Synod w Telge głosił: „choroba rozwiązłości wśród sług Bożych jest tak rozpowszechniona, iż niewielu, a może żaden nie jest od niej wolny”.

1283–1325 — Krzyżacy 75 razy wtargnęli na Żmudź, Litwę i Ruś Czarną. Litwini odpowiedzieli 44 atakami na ziemie zakonu w Prusach i Inflantach. W wyniku konfliktu pogranicze żmudzkie uległo wyludnieniu, ale Żmudzi nie udało się Krzyżakom podbić. Ilości wymordowanych doprawdy trudno zliczyć.

1284 — Mieszkańcy Sycylii, poddani króla Piotra III Wielkiego Aragońskiego, podnoszą bunt przeciw propapieskim władcom z francuskiej dynastii Andegawenów. W odpowiedzi Papież Marcin IV ogłasza krucjatę aragońską, będącą najskrajniejszym wynaturzeniem idei krucjat, bowiem jej celem byli chrześcijanie, do tego katolicy. Historyk H.J. Chaytor napisał później o tej wojnie, iż była „prawdopodobnie najbardziej niesprawiedliwą, niepotrzebną i tragiczną wyprawą w dziejach monarchii Kapetyngów”.

1293 — III krucjata szwedzka. Militarna wyprawa szwedzka do Karelii pod pretekstem chrystianizacji. W rzeczywistości tereny te były kontrolowane przez Republikę Nowogrodu Wielkiego, zatem po raz kolejny rzekome niesienie wiary chrześcijańskiej poganom miało przesłonić prawdziwy cel najazdu dokonanego celem powiększenia okupowanego terytorium. Zachodnia Karelia pozostała pod szwedzką władzą przez 400 lat.

1294–1303 — Papież Benedykt VII wyraził opinię, iż nierząd, prostytucja, cudzołóstwo i kazirodztwo nie są grzechem, bo przecież Bóg stworzył mężczyznę i kobietę w tym właśnie celu. Benedykt, dając przykład, żył z zamężną kobietą i jej córką w konkubinacie. Swoich paziów wykorzystywał seksualnie, tak, że w otoczeniu papieża Benedykta nazywano ich „małżonkami”.

1295 — Statut miasta Villefranche najspokojniej w świecie pozwalał na karanie żony, pod warunkiem, by „z tego powodu nie umarła”.

1298 — „Wówczas to pewien katolicki szlachcic, Rindfleisch, powołał się na rozkaz otrzymany od Pana Boga i zebrał grupę współwyznawców, z którymi nie tylko wymordował wszystkich Żydów z Rottingen, ale także — do jesieni tego roku — zniszczył prawie 140 osad żydowskich”.

1300 — Kościół wprowadził zwyczaj corocznego wyklinania ludzi o innych przekonaniach niż nauki hierarchów Kościoła – dokonywano tego w „Wielki Czwartek”.

1300 — Wprowadzono nabożeństwo szkaplerzne i różaniec.

Wiek XIV — lata 1301–1400

— „(…) kiedy w sprawach o cudzołóstwo władza karania należała prawie wyłącznie do kleru, mąż, który złapał żonę na gorącym uczynku, mógł zabić zarówno ją, jak i jej partnera, bez obawy o karę wyższą niż kościelna pokuta”.

1301 — Inkwizytor Foulques de Saint–George nadużywał swojej władzy, zamykając oporne kobiety pod zarzutem herezji.

1308 — Własnymi siłami Zakon Krzyżacki NMP zajął i okupował bezprawnie Pomorze Gdańskie, co wywołało protest Władysława Łokietka i pozwanie przed sąd papieski w Inowrocławiu, który 10 lutego 1321 roku nakazał zakonowi zwrot Pomorza, do którego jednak wyroku zakon się nie zastosował.

1310 — Małgorzata Porete, Marguerite Porete lub też Marguerite Porète / Porrette / Poirette / Marguerite z Hainaut (ur. ok. 1260), francuska mistyczka należąca do beginek, autorka dzieła Zwierciadło dusz prostych czyli Speculum simplicium animarum (znane też jako Zwierciadło dusz unicestwionych). Prześladowana i skazana na śmierć przez Inkwizycję. Wykonanie wyroku (spalenie na stosie) przekazano władzom świeckim, co wykonano 1 czerwca 1310 roku w Paryżu.

1311–1312 — Sobór w Vienne, piętnasty sobór powszechny. Potępiono templariuszy, fraticelli, beginki i begardów.

1311 — Papież Klemens V jako pierwszy ukoronował się potrójną koroną władcy wszechświata.

1313 — Synod w Zamorze ponownie zarządza zniewolenie Żydów i pod groźbą ekskomuniki żąda wykonania postanowienia przez władze świeckie. Antysemickie dekrety kościelne będą pojawiać się aż do XIX w.

1314 — Rozpowszechnia się zwyczaj udzielania chrztu przez pokropienie. Chrzest przez zanurzenie – według wzorców znanych z Biblii – ostatecznie zamieniono na polewanie wodą głowy osoby chrzczonej. Trudno było bowiem w krajach północy w zimie przeprowadzać chrzest klasyczny poprzez zanurzenie w wodzie. Biblia zaleca chrzest przez zanurzenie (gr. baptízō, „chrzczę”, znaczy dosłownie „zanurzam”).

1314 — Zostaje stracony Jacques de Molay (ur. ok. 1243), ostatni wielki mistrz zakonu templariuszy w latach 1293–1312. Oskarżony o herezje, stosowanie magii i czarów, homoseksualizm, dzieciobójstwo, wyrzeczenie się Chrystusa, bezczeszczenie krzyża, czczenie demona o imieniu Baphomet. Poddany w twierdzy Temple, w której został zamknięty w lochach, torturom, przyznał się do zarzucanych zbrodni. Gdy następnie odwołał swoje zeznania, katolicki król Francji Filip IV Piękny nakazał spalić go na stosie. Wyrok został wykonany w Paryżu 18 marca 1314.

1315 — W Świdnicy bestialsko zamordowano przez spalenie na stosie 50 waldensów, zwolenników reform w Kościele.

1316–1334 — Papież Jan XXII. Alvarez Palayo, jego spowiednik, poświadcza, że w Hiszpanii jest nieco więcej dzieci laików niż dzieci duchowieństwa, oraz że bardzo często się zdarza, że księża uprawiają rozpustę z kobietami oczekującymi na spowiedź.

1320 — Umarł biskup Jan Muskata z Krakowa, dla którego okradanie kościołów było normalnym zajęciem. W ten sposób zdobywał fundusze na cele „reprezentacyjne”, aby móc dogodzić sobie i paniom, które stale były u jego boku. Nie stronił od cudzołóstwa.

1321 — Księga praw miejskich Rupprechta z Freisingu „przewidywała ukaranie męża, który zabił żonę, lecz tylko wtedy, gdy zatłukł ją „niezasłużenie”.

1322 — Synod w Valladolid postanawiał: „ksiądz, który nie oddaliłby swej „konkubiny” w ciągu dwóch miesięcy, tracił trzecią część swych dochodów, po dwóch dalszych miesiącach znów tracił ich część, a po następnych dwóch — całość”.

1326 — Niezgodność przesadnie bogatej organizacji Kościoła z głoszonymi przez nią ideami Jezusa Chrystusa doprowadziła do ogłoszenia bulli papieskiej „Cum inter nonnullos”, w której uważano za herezję twierdzenia, jakoby Jezus i Jego apostołowie nie posiadali żadnej własności w postaci dóbr materialnych.

1327 — niemiecki Zakon Krzyżacki NMP zaatakował Kujawy oraz Wielkopolskę, przeprowadzając wiele łupieżczych najazdów, terroryzując mieszkańców, paląc wsie i mordując ludność. Wtedy stoczono w 1331 roku nierozstrzygniętą bitwę pod Płowcami, która mimo że nie zmusiła zakonu do oddania Pomorza, obaliła mit, o niezwyciężonych Krzyżakach i niezwyciężonej Maryi.

1331 — Umiera biskup i inkwizytor Bernard Gui (ur. 1261), który zasłynął maksymą: „Dobry chrześcijanin nie prowadzi dialogu z niewierzącym, ale dźga go mieczem w brzuch jak najgłębiej potrafi”.

1341–1351 — Sobór Konstantynopolitański V, uznawany przez część prawosławia. Uznał ortodoksyjność nauki Grzegorza Palamasa o hezychazmie i przebóstwieniu człowieka i potępił nauki Barlaama z Kalabrii, inspirowanego zachodnią filozofią.

1346 — Wybucha epidemia czarnej śmierci, czarnej ospy. Kościół wyjaśniał, że winę za ten stan rzeczy ponoszą Żydzi, zachęcając przy tym do napaści na nich. Zaczynają się eksterminacje. A Żydzi to nasi starsi bracia w wierze… Kary Bożej za własną niemoralność i swoje zbrodnie Kościół jakoś nie zauważył.

1349 — W ponad 350 niemieckich miastach i wsiach giną niemalże wszyscy Żydzi, na ogół paleni żywcem na stosach Inkwizycji za wyznawanie „innej wiary”, za herezję. W ciągu jednego roku chrześcijanie wymordowali więcej Żydów niż niegdyś, w ciągu dwustu lat prześladowań, poganie wymordowali chrześcijan. To tylko jeden z wielu epizodów pogromów Żydów, gdyż podobne zdarzenia miały miejsce przez cały okres panowania chrześcijaństwa.

1360 — Jan (Giovanni) Colombini (błogosławiony) zakłada bractwo „Świętych Głupców” — jezuatów (Apostolskich Kleryków św. Hieronima). „Udawajcie głupich, jak tylko potraficie, z miłości do Chrystusa, wtedy będziecie mędrcami”.

1377 — Początek głębokiego kryzysu w Kościele. Robert z Genewy wynajął bandę najemników, którzy po zdobyciu Bolonii ruszyli na Cesenę. Przez trzy dni i noce, począwszy od 3 lutego 1377 roku, przy zamkniętych bramach miasta, żołnierze dokonali rzezi jego mieszkańców.

1378–1417 — Dochodzi do tzw. „Wielkiej Schizmy Zachodniej”. Władza jest podzielona między dwóch papieży – jednego urzędującego w Rzymie, drugiego w Awinionie. Spory nie dotyczyły religii, ale polityki i władzy.

1378 — Robert z Genewy dzięki poparciu kardynałów francuskich zostaje papieżem i przyjmuje imię Klemensa VII.

1378 — W tym samym roku papieżem Urbanem VI został w Rzymie Bartolomeo Prignano i Kościół miał dwóch zwalczających się papieży. Klemensa VII, rezydującego w Awinionie, uznano później za antypapieża. Kościół i papież są święci.

1382 — Biskup Zawisza Dobiesław z Kurozwęk stracił życie z rąk ojca lub narzeczonego pięknej wiejskiej dzieweczki, do której skradał się nocą po sianie. Dokumenty z tego samego roku stwierdzają, że poznański biskup, Jan z Kępy w „pożądliwościach ciała się lubował”, a biskup Mikołaj z Kórnika, pijak i hulaka, tarzał się w rozpuście, i z powodów grzechów przeciwko naturze zaczął mu żywcem gnić język.

1384 — Pierwsza polska kobieta lekkich obyczajów, której istnienie udokumentowano: Ewa z Kunowa zwana „Pierdolonką” (meretrix Heva dicta Pierdolonka). Była etatową miejską, „służbową” nierządnicą.

1386 — Wielki Książę Litewski Jagiełło przyjmuje chrzest (po raz drugi w historii Litwy), co jednak nie oddala zagrożenia krzyżackiego. kolejny raz religia okazała się tylko narzędziem do realizacji celów politycznych.

1400 — Wprowadzenie Litanii Loretańskiej do NMP.

Wiek XV — lata 1401–1500

— Mniej więcej w tym wieku powstało pierwsze getto żydowskie.

1403 — „Mateusz z Krakowa, (…) po półrocznym pobycie w Rzymie, pisał swój nadzwyczaj ostry traktat „O nieporządkach Kościoła rzymskiego”.

1409 — Sobór w Pizie.

1410–1415 — Antypapież Jan XXIII, zanim usadowił się na Stolicy Piotrowej, zajmował się (jako pirat) rabunkami i mordowaniem ludzi. Oskarżano go o kazirodztwo, cudzołóstwo i sodomię. Uwiódł 300 dziewic, a niektóre z nich w nagrodę mianował przeoryszami najbogatszych klasztorów. Jego osobisty sekretarz opowiadał o nim, że w Bolonii utrzymywał harem, złożony z 200 młodych dziewcząt. Należy przyznać, że Jan XXIII żył w zgodzie z naturą ludzka, jakkolwiek nieco wybujałą.

1414–1418 — Sobór w Konstancji, szesnasty sobór powszechny. Początkowo nieformalny, stał się soborem z chwilą zwołania przez Papieża Grzegorza XII.

1414 — Rektor Akademii Paryskiej, Mikołaj de Clemengis, stwierdza w swoim dziele, że klasztory żeńskie to lupanary. Ale czemu się dziwić?! Medycy wieku XIII będący duchownymi i świeckimi jako lekarstwo na niektóre przypadłości zalecali rozpustę, jako niezbędną dla zdrowia…

1415 — Jan Hus (ur. 1370 w Husincu) zostaje 6 lipca żywcem spalony na stosie katolickiej Inkwizycji w Konstancji, poza murami miasta. Hus to czeski duchowny i bohater narodowy, reformator ortografii, filozof, reformator Kościoła, twórca ruchu religijnego husytyzmu, prekursor protestantyzmu, profesor Uniwersytetu Praskiego. Protestował przeciwko hulaszczemu trybowi życia kościelnych dostojników, domagał się komunii pod dwiema postaciami. Na miejscu kaźni znajduje się dziś pomnik upamiętniający jego śmierć. Śmierć Husa stała się powodem do wybuchu powstania w Pradze, które ogarnęło całe Czechy i stało się początkiem wojen husyckich.

1418 — Skandal na szczytach władzy katolickiej. Papież Marcin V unieważnił korzystne dla Polski bulle Jana XXIII, potwierdził wszystkie poprzednio uzyskane przywileje Zakonu Krzyżackiego (również te fałszywe). Interweniujący w tej sprawie Polacy nie zostali wpuszczeni do pałacu papieskiego, więc dostali się do niego siłą wyłamując bramę.

1418 — Mikołaj Trąba został nominowany przez papieża Primas Regni – pierwszym prymasem Polski.

1419–1436 — Krucjaty organizowane przeciwko chrześcijańskim husytom, domagających się sekularyzacji dóbr kościelnych i komunii pod dwiema postaciami.

1420 — Kanclerz uniwersytetu paryskiego ganił rozwiązłość i rozpustę kleru: „Klasztory, zamieszkałe stale przez mnichów, przedstawiają się jako kramy handlujące; klasztory zaś zakonnic, są domami nierządu. Katedry zaś jaskiniami złodziei i zbójców. Pod imieniem służących i krewnych, księża utrzymują nałożnice. Różnorodne obrazki, rozpowszechniane masami, wnoszą do ludu bałwochwalstwo. Nieskończona ilość różnych zakonów religijnych nie może nie wywołać różnych nadużyć i zamieszek w kraju”.

1423 — Sobór w Sienie. Zajmował się kwestiami reformy w Kościele, ale uznano go za heretycki i skreślono z listy soborów powszechnych.

1427 — Powstaje „Bractwo Napletka Świętego”. Kult napletka Jezusa był bardzo rozpowszechniony w późniejszym średniowieczu.

1431–1445 — Sobór w Bazylei, Ferrarze, Florencji i Rzymie, siedemnasty sobór powszechny. Kontynuował kwestie reformy Kościoła i podjął temat unii z Grekami.

1431 — Joanna d’Arc, francuska bohaterka narodowa, została schwytana przez Burgundczyków i przekazana Anglikom, osądzona przez sąd kościelny i spalona na stosie w wieku 19 lat. Spalona z oskarżenia o herezję za mistyczne wizje uwolnienia Francji spod angielskiej okupacji i działalność partyzancką dla wolności. Później beatyfikowana przez papiestwo.

1438 — Sobór w Ferrarze, zwołany przez Eugeniusza IV, po rozłamie na soborze w Bazylei. Zajął się problemem unii z prawosławiem. Na początku 1439 przeniesiony do Florencji.

1444 — W obronie interesów papieża i jego religii ginie pod Warną królewicz Władysław III Warneńczyk (1424–1444). Klęska oręża polskiego.

1450–1782 — Okres polowania na czarownice. Straszliwymi torturami zamęczono setki tysięcy kobiet posądzanych o czary.

1458–1464 — Pontyfikat papieża Piusa II.

1466 — Papież Paweł II, homoseksualista lub transseksualista, nazywany przez swojego poprzednika, Piusa II, „dobrą Marysią” a przez kardynałów „Naszą Panią Żałosną” rozpoczął krucjatę przeciwko husytom.

1471–1484 — Papież Sykstus IV, ten od kaplicy sykstyńskiej, nakazał wybudować kosztem papiestwa dom publiczny, który następnie został wydzierżawiony. Kościół pod pozorem walki z nierządem, w praktyce przejął nad nim kontrolę, czerpiąc z tego tytułu niebotyczne korzyści materialne. W Sisteron w czasach tegoż Sykstusa, prostytutki musiały płacić po 5 soldów na rzecz klasztoru św. Klary.

1475 — Dla poprawienia finansów kurii oskarżany o kazirodztwo z siostrą i udział w homoseksualnych orgiach papież Sykstus IV opodatkowuje prostytutki.

1476 — wprowadzenie Święta Niepokalanego Poczęcia przez papieża Sykstusa IV, fundatora Kaplicy Sykstyńskiej oraz burdelu, z którego pobierał rocznie podatek w wysokości 20 tysięcy dukatów. Papież Sykstus IV utrzymywał intymne stosunki ze swą siostrą i dziećmi.

1483 — Giovanni Giacomo Sclafenati w wieku 32 lat zostaje najmłodszym kardynałem świata. Swoją nominację zawdzięcza romansowi z Sykstusem IV.

1484–1492 — Pontyfikat Innocentego VIII. Papież zyskuje przydomek „ojca ojczyzny”. Mimo celibatu miał 16 dzieci, które uznał. Był to pierwszy taki przypadek w historii, gdyż zwykle papieże albo wypierali się potomstwa, albo zostawało ono „siostrzeńcami”.

1484 — Papież Innocenty VIII oficjalnie nakazał palenie na stosach kotów domowych razem z czarownicami. Zwyczaj ten był praktykowany przez trwający setki lat okres polowań na czarownice (kapłanki rodzimowiercze, znachorki).

1487–1489 — Krucjata przeciw waldensom, ekskomunikowanym za potępienie dla nadmiernego bogactwa Kościoła, odrzucanie autorytetu papieża i żądania reform. Ich osady w trudno dostępnych rejonach Alp na pograniczu Francji i Sabaudii zostały spacyfikowane, czemu towarzyszyło wyjątkowe okrucieństwo; przykładem tego była masakra waldensów (3000 zabitych, w tym 400 dzieci), którzy schronili się w grocie La Balme-Chapelue. Na szczęście wielu zdołało uciec rzezi prowadzonej w imię Boga, ich potomkowie do dziś mieszkają we Włoszech.

1487 — W Niemczech wydano Malleus maleficarum („Młot na czarownice”), tekst na temat magii i czarów, spisany przez dominikańskiego inkwizytora Heinricha Kramera (Institorisa), we współpracy z innym inkwizytorem z tego zakonu Jacobem Sprengerem. Tekst ten został po raz pierwszy opublikowany w 1487 i stał się znany jako podręcznik łowców czarownic od XV do XVII wieku. Był uważany za jedno z podstawowych kompendiów wiedzy o czarach, czarownicach i ich związkach z Szatanem. Dzieło to było wielokrotnie wydawane. Do 1520 roku ukazało się jego 13 edycji, a w latach 1574 — 1669 było ono wydawane aż 16 razy zarówno w krajach katolickich, jak i protestanckich.

1492 — Papież Aleksander VI urządza publiczne orgie z własną córką Lukrecją (Borgią) i synem Cezarem.

1492 — Krzysztof Kolumb odkrył dla Europejczyków Amerykę. Inkwizycja katolicka szybko postępuje śladami odkrywców. Tubylców, którzy nie chcieli nawrócić się na nową dla nich wiarę chrześcijańską, brutalnie mordowano. Gdy była taka sposobność, przed zabiciem oporni Indianie byli przymusowo chrzczeni.

1493 — Bulla papieska uprawomocniła deklarację wojny przeciwko wszystkim narodom w Ameryce Południowej, które odmówiły przyjęcia chrześcijaństwa.

1493 — Papież Aleksander VI zaraża się syfilisem.

1498 — zamordowany i spalony na stosie Gieronim Savonarola (Girolamo Savonarola) z Ferrary, florencki reformator religijno–polityczny, dominikanin, bohater wiary wielu wspólnot protestanckich, święty Kościoła anglikańskiego i mariawickiego. W dniu 22 maja 1498 w obecności dwóch komisarzy papieskich władze Florencji wydały wyrok śmierci na Savonarolę i jego dwóch współtowarzyszy wiary: braci Domenica Buonvicini i Silvestra Maruffi. Uznano ich za heretyków i schizmatyków, zdegradowano i przekazano Signorii, która skwapliwie zatwierdziła i wykonała wyrok 23 maja 1498 roku na placu publicznym, gdzie skazańców najpierw powieszono na szubienicy, a potem ich ciała spalono na stosie, aby nie pozostała po nich żadna relikwia.

1500 — Wprowadzenie Litanii do Najświętszego Imienia Jezus.

Wiek XVI — lata 1501–1600

1501 — Syn papieża Aleksandra VI (Cezar Borgia) wydaje w pałacu apostolskim „Bankiet Kasztanów”, znany także jako „Balet Kasztanów”, na którym pięćdziesiąt nagich prostytutek i kurtyzan na czworaka zbiera waginami porozrzucane pomiędzy świecznikami kasztany. Impreza kończy się zbiorową orgią i seksualnymi zawodami gości i dworzan. Dla najlepszych ogierów przewidziane są nagrody.

1512 — Sobór Laterański V, osiemnasty sobór powszechny. Potępił koncyliaryzm.

1513–1521 — Papież Leon X. Za jego pontyfikatu zjawisko kurestwa kleru było tak powszechne, iż wydał artykuł odnoszący się do księży „nałożników jawnych”:

1520 — W „100 zażaleniach narodu niemieckiego” odnotowano: „Podobnie w wielu miejscach biskupi i ich oficjałowie nie tylko tolerują konkubinat księży, o ile zostanie wpłacona określona suma, ale jeszcze zmuszają wstrzemięźliwych księży, żyjących bez konkubinatu, by uiszczali grosz konkubinowy, mówiąc im, że biskup potrzebuje pieniędzy: jeśli pieniądze zostały wpłacone, ksiądz może wybierać, czy chce żyć wstrzemięźliwie, czy też weźmie sobie konkubinę”.

1521–1525 — Upadek krzyżackiego państwa zakonnego, przejście wielkiego mistrza zakonu na luteranizm, przeniesienie siedziby zakonu do zamku Mergentheim w Wirtembergii. Zakon staje się wspólnotą trzech wyznań po przejściu części braci na luteranizm i kalwinizm. Wielki mistrz musi być jednak katolikiem. Zakon w XVI wieku stał się ideową i militarną siłą Rzeszy Niemieckiej, a trzy wyznania silnie współpracują dla potęgi Niemiec stając się maryjnym Zakonem Niemieckim NMP.

1521 — Marcin Luter (1483–1546) pali publicznie bullę papieską w Wittenberdze. Luter odrzuca instytucję kościelną oraz całą hierarchię i większość katolickich obrzędów. W swoich pismach atakuje papiestwo i wzywa do uwolnienia się spod zależności Rzymu.

1523–1534 — Papież Klemens VII, chcąc umniejszyć zarobek publicznym niewiastom, postanowił, że cokolwiek zadecydują o swoim majątku, i tak jego połowa musi przejść na klasztor Santa Maria della Penitenza.

1537 — Papież Paweł III stwierdza, że Indianie nie są ludźmi, bo nie ma o nich wzmianki w Biblii. W związku z tym można ich bezkarnie zabijać do woli, a ich ziemia należy odtąd do Kościoła.

1540 — Umiera prymas Jan Latalski (1463–1540), pseudo „Kufel” vel „Bachus”. Rozwiązła natura, zdegenerowany pijaczyna.

1542 — Papież Paweł III wzmacnia pozycję Inkwizycji. Inkwizycja otrzymuje nad całym katolickim terytorium taką samą władzę, jaką wcześniej cieszyła się w Hiszpanii.

1542 — W Rzymie pobrano podatek „dochodowy” od 4500 zarejestrowanych, licencjonowanych prostytutek. Nie wliczono tutaj nierządnic arystokracji!

1543 — Sprawami o czary jako problemem karnym zajął się Sejm Rzeczpospolitej, oddając te sprawy pod jurysdykcję duchowieństwa. To prawo obowiązywało aż do konstytucji sejmowej z roku 1776. W razie czyjejkolwiek szkody wynikającej z czarów, sądy świeckie miały prawo mieszania się do rozpoznawania przestępstwa.

1543 — Kopernik publikuje teorię heliocentryczną.Jego dzieło trafia na kościelny indeks ksiąg zakazanych i pozostaje tam aż do XIX wieku. (Czyli aż do XIX wieku kościół uznaje, iż Ziemia tkwi nieruchomo w centrum Wszechświata).

1545–1563 — Sobór Trydencki, dziewiętnasty sobór powszechny.

1545 — Król Francji Franciszek I nakazuje wymordować w imię Chrystusa 3000 waldensów w regionie Luberon w Prowansji. Ten i kolejne akty bestialstwa sprawiają, że francuscy waldensi są zmuszeni (do roku 1686) do ucieczki z kraju lub przejścia na katolicyzm.

1545 — Umiera biskup Piotr Gamrat (1487–1545), który słynął z nieokiełznanej rozwiązłości. Ks. kanonik Szymon Starowolski pisał o nim: „Wenery i Bachusa zwoleniec zuchwały, biskup Gamrat nie miał poczciwego imienia u nikogo, ale z ohydą palcem go sobie wytykano, tak, że słowo różnego rodzaju «gamractwo» zostało od niego dla tych, co wiedli życie nieporządne”.

1548 — Podczas Soboru Trydenckiego zapada decyzja o dodaniu do Pisma Świętego pewnych ksiąg apokryficznych, nieuznawanych przez Żydów ani przez protestantów. Księgi te zwie się obecnie „wtórnokanonicznymi”, z łac. „deuterokanonicznymi”, i są to: Księga Tobiasza, Księga Judyty, Pierwsza Księga Machabejska, Druga Księga Machabejska, Księga Mądrości, Mądrość Syracha i Księga Barucha. Ponadto do kanionu Pisma Świętego włączono fragmenty ksiąg Estery, Daniela, Hioba i Jeremiasza, znane tylko z greckiego przekładu zwanego Septuagintą i nieobecne w kanonie Biblii hebrajskiej. Częściowo miało to służyć uwierygodnieniu doktryny katolickiej.

1550–1555 — Pontyfikat Juliusza III.

1554 — Papież Juliusz III zwalnia z celibatu żonatych księży angielskich.

1556 — spaleny na stosie w Anglii został Thomas Cranmer, przywódca reformy anglikańskiej i arcybiskup Canterbury za Henryka VIII Tudora, Edwarda VI Tudora i przez krótki czas królowej Marii I Tudor, z rozkazu której został stracony. Kiedy skrajnie katolicka Maria I Tudor została królową Anglii w 1553 roku, w ramach akcji obrony katolicyzmu został on uwięziony pod zarzutem zdrady. W 1556 roku skazano go na śmierć przez spalenie żywcem na stosie.

1559 — Papież Paweł IV (1555–1559) wydał pierwszy indeks ksiąg zakazanych, na którym znalazły się najdonioślejsze dzieła myśli ludzkiej.

1559 — Poseł Ząbski z sandomierskiego na sejmie piotrkowskim domagał się ślubów cywilnych: „Mówią, że władza świecka nie może stanowić w materii małżeństwa; ale zdaniem samych teologów małżeństwo jest kontraktem cywilnym, a zatem z natury swej do władzy świeckiej należy. Władza krajowa winna się opiekować tym związkiem, będącym pod bezpieczeństwem rządu, jako szczególnie interesującym dobrze rządzony naród”.

1561 — król Zygmunt August nakazał władzom miejskim oddawać pod sąd kościelny wszystkich innowierców.

1561 — Waldensi z Kalabrii są mordowani lub sprzedawani w niewolę Maurom.

1562–1598 — Krwawe wojny religijne we Francji między katolickim obozem królewskim a hugenotami.

1563 — Małżeństwo, kapłaństwo, bierzmowanie uczyniono sakramentami.

1563 — Relikwie zaczęły stanowić o sile danego obiektu sakralnego.

1563 — Ustalono, że tradycja Kościoła jest ważniejszym źródłem objawienia od Słowa Bożego.

1567 — Ukazało się zarządzenie „zabraniające pochówku księży i ich synów w tym samym miejscu i nakazujące wymazanie z nagrobków jakichkolwiek słów wzmiankujących potomstwo”.

1568 — Hiszpański trybunał Inkwizycji wydaje nakaz śmierci na trzy miliony Niderlandczyków, którzy – jak brzmi hasło wypisane na kapeluszach „gezów” – wolą być „raczej Turkami niż papistami”.

1569 — Arcybiskup Salzburga przyznawał, że dekrety o celibacie „tylko rzadko odnosiły sukces… tak że kler gnije w najobrzydliwszych nieczystościach lubieżności, iże stały mu się one opacznym (!) przyzwyczajeniem”.

1572 — We Francji noc z 23 na 24 sierpnia, znana jako „noc św. Bartłomieja”, w Paryżu i nie tylko. Za poduszczeniem papieża i jego nuncjusza Salviatiego, katolicka królowa Katarzyna Medici, matka Karola IX, króla Francji, namawia do pogromu hugenotów. Trzy dni i noce trwała rzeź, katolicy podżegani przez księży zamordowali, według różnych szacunków, ok. 10–70 tys. protestantów: mężczyzn, kobiet i dzieci.

1574 — Biskup Stanisław Karnkowski sprowadza jezuitów do Kalisza i Poznania w celu walki z innowiercami w Wielkopolsce.

1579 — Umiera Stanisław Hozjusz (ur. 1504 w Krakowie), biskup chełmiński i warmiński, kardynał prezbiter. Polski humanista, poeta, sekretarz królewski Zygmunta I Starego od 1538 roku, sekretarz wielki koronny od 1543 roku, dyplomata (przedstawiciel dyplomatyczny Rzeczypospolitej w Państwie Kościelnym w 1569 roku), teolog–polemista, jeden z czołowych przywódców polskiej i europejskiej kontrreformacji. Udało mu się wielokrotnie błysnąć:

(źródło: Wikipedia)

1580 — Pierwsze w Kaliszu procesy o czary — Barbara z Radomia skazana na spalenie żywcem.

1582 — Landgraf Jerzy z Darmstadtu informuje swojego przedstawiciela w augsburskim Reichstagu: „Jako że uporaliśmy się nieomal ze starymi (kobietami) i zostały one na nasze polecenie pozbawione życia, teraz zabierzemy się do młodych”.

1584 — Giordano Bruno twierdzi, iż gwiazdy są innymi słońcami, wokół których mogą krążyć inne planety, a na nich żyć inne istoty. Dominikanin, filozof hermetyczny, okultysta, humanista, zajmujący się także mnemotechniką, to właściwie Filippo Bruno; Giordano to jego imię zakonne. Za swoje poglądy zostaje spalony żywcem na stosie. Egzekucję opóźniono o dwa lata z rozkazu papieża Klemensa VIII. Papieżowi zależało, by stos stał się jedną z atrakcji dla pielgrzymów.

1584 — Papież Grzegorz XIII w bulli In coena Domini zrównuje protestantów (chrześcijan) z piratami i zbrodniarzami, zezwalając katolikom na ich mordowanie.

1585–1590 — Krótka kadencja Sykstusa V zaowocowała zakazem wstępu do watykańskich archiwów dla świeckich uczonych. Na rozkaz papieża wyryto przed wejściem napis: „Kto tutaj wejdzie, będzie natychmiast ekskomunikowany”. 1 czerwca 1846 zakaz ten zostanie rozszerzony nawet na kardynałów, a wstęp będzie możliwy tylko za specjalną zgodą papieża.

1585 — Arcybiskup Trewiru Jan zamordował tyle kobiet sądzonych jako czarownice, że w dwóch wioskach ocalały tylko dwie kobiety.

(Źródło: K. Deschner, Opus diaboli)

1591 — Luterańscy teologowie roztrząsali w Wittenberdze problem, czy kobiety są ludźmi.

1593–1692 — W norweskim Vardø, znanym jako „norweska stolica czarownic”, położonym w okolicach Morza Barentsa, miały miejsce polowania na czarownice, głównie kobiety pochodzenia lapońskiego. W cišgu stu lat w tej małej miejscowości odbyło się ponad 140 procesów osób oskarżonych o czary i kontakty z diabłem. Co najmniej 91 osób, zarówno mężczyzn, jak i kobiet, straciło życie na stosie lub w wyniku tortur.

1593 — „Nie wiem, nie wiem, przebóg, już tu umrę na tym krzyżu, nie powiem nic więcy” – krzyczała przypiekana Apolonia Porwitowa z Glinek, przesłuchiwana 23 kwietnia 1593 roku z powodu oskarżenia o czary. „Więcej ja cierpię niż Pan Bóg!” – dodawała w trakcie dalszych tortur.

1595 — Opublikowanie naukowej rozprawy Disputatio nova contra mulieres, qua probatur eas homines non esse (Nowa rozprawa przeciwko k